25. apr, 2017
20. apr, 2017

Soms door het het verloop van de alzheimer staat de wereld voor ons stil, en voelt alles anders dan jij, of ik eigenlijk wil.

Heel soms, doet die wereld elkaar heel veel verdriet.

Eigenlijk volstrekt onnodig, want dat hoeft toch eigenlijk niet ...

13. apr, 2017

Mijn schrijf momenten gaan niet meer zo snel. Ik heb ontdenkt dat ik even druk / en actief ben als voorheen, maar de lichamelijke achteruitgang veroorzaakt dat alles langzamer en of trager gaat. "komt goed uit, zo kan ik me zelf bijhouden in dat tempo toch."

Vandaag een bijzondere dag, want 3 jaar geleden was dit de dag dat mijn oudste broer werd begrafen. Vandaag met mijn schoonzus daar even bij stil gestaan op zijn rustplaats.

Bijzonder en het mooie van het leven is, dat we elk moment weer opa en oma kunnen en mogen worden. Want onze dochter "is bijna" officieel de 28ste uitgeteld.

Maar ja....... komt tijd, komt.... ehhh geduld.

Terugkomend op mijn onderwerp: hulp bij aankleden. Het moment is zover dat ik echt problemen heb met mijn zelf aankleden. We zijn begonnen onderaan, met mijn sokken. (net als op de basis of peuter school, met geduld.)

Het accepteren was de eerste stap, de impact ligt even anders dat moet nog even een plek krijgen.

En zo vertaalt de alzheimer steeds weer zonder woorden, " ik ben er nog steeds hoor."

Ik vond een mooi en passend alzheimer moment op you-tube als afsluiter. Want juist op die moeilijke momenten laat de Dementie ook weer even de andere kant zien.

Hieronder toegevoegd het item: