8. sep, 2017

Ik had het idee dat ik ondertussen al een maand of langer op de nieuwe locatie zit, maar het is pas een goede week. Waarschijnlijk heeft het ook te maken gehad met de voorbereiding en voorgesprekken.

Ik geniet van de diversiteit van de mensen in de groep met hersenaandoeningen, die ook per dag verschillen in aantal leeftijd en ziektebeeld.

Maar ook in ieders levensverhaal zie ik toch altijd weer de lach en de traan, maar het meest belangrijke de mens zelf.

De andere kant van het verhaal laat me ook goed zien wat ik nog kan en of wat niet meer zo goed gaat. Ik kan iets meer spiegelen, en vergelijken en daarmee beter een plaats geven of accepteren.

Ook al is het nog zo kort het past bij mij en ik heb er vrede mee. Dus dit is en word mijn laatste "thuis" voorlopig zullen we dat zo lang proberen vol te houden op deze manier.

Door de diversiteit zie ik ook beter mijn eigen achteruitgang. Daarmee klopt ook mijn gevoel dat de snelheid in denken of spreken en daar bij ook het begrijpen allemaal te snel gaat. Ik verlies eigenlijk meteen een deel van de inhoudelijke tekst.

Daardoor merk of besef ik dat mijn brein zelf probeert er mee om te gaan en steeds zoekt of mij aanstuurt. En ja daardoor loopt dan de uitvoering of opdracht iets anders uit .....

In mijn belevenis ben ik er van "overtuigd dat het zo hoort"

een mooi voorbeeld heb ik hieronder toegevoegd, "leven met alzheimer."

8. sep, 2017
1. sep, 2017

afgelopen weekend was onze dochter op bezoek, meestal blijft ze met de klein kinderen ook slapen zoals deze keer. Ik merk dat onze gesprekken intensiever en persoonlijker worden. Samen, maar ook met het gezin en familie.

Persoonlijk denk ik dat de acceptatie bij renate en de kinderen voor ieder persoonlijk, en op een eigen manier een plek heeft gevonden of gekregen.

Deze week was voor mij ook bijzonder de start in mijn tweede thuis, "de wijngaard" zoals eerder geschreven. En zo voelde het ook.

Ik ben een gevoels-mens, dat zegt eigenlijk niet veel want uiteindelijk voelt ieder iets op zijn eigen en of een ander manier. Gelukkig ook maar.

Maar de rode draad is dat je wel iets "voelt". of zal blijven voelen. Met of zonder dementie !

Toen ik het liedje nog eens luisterde gisteren tijdens een momentje rust met mijn oortjes in, begreep ik ook waarom dit liedje past bij mijn dochter en alle andere bijzondere mensen die ik lief heb.

"want dan opeens ben jij daar,.. in mijn hoofd"  - word er gezongen.

Het klopt voor nu, maar ook voor straks... "als ik echt in je hoofd woont." 

1. sep, 2017
29. aug, 2017

zo voelde en beleefde ik het ook tijdens het ondertekenen van de overstap naar de wijngaard in bilthoven, een onderdeel van de accolade groep zorg instellingen.

De dagopvang in dagen uitgebreid,en passend op de persoon gericht. En niet andersom de persoon aangepast naar het programma.

Diverse mensen hebben super hun best gedaan om op korte termijn alle papieren volgens de regels en voorwaarden ingediend en voor accoord te krijgen.

Toekomst gericht, dichter bij huis en passend bij onze geloofsovertuiging. Maar ook de uitgebreide en juiste zorg, versterkt uiteindelijk ook de kracht om langer bestand tegen de ziekte van alzheimer te kunnen.

Binnenkort verwacht ik nog meer te vertellen over de combinatie van vrijheid en veiligheid, óók mogelijk is in een verpleeghuis - combinatie dagbehandeling - dagopvang.

" want mensen zijn niet lastig, mensen zijn verschillend. - Dat is best lastig."