Bijzondere Momenten

24. nov, 2018

Sinterklaas feest, dat was het onderwerp van een e-mail bericht waar over wij werden geinformeerd. De eerste voorbereiding werd al ingezet om de eerste contact persoon van de bewoner te informeren omtrent viering Sinterklaas avond. Mijn eigen eerste reactie was eigenlijk,... moet dat nou ! maar dat was maar kort, eigenlijk dacht ik waar om ook niet.

Sinterklaas en Dementie, daar kan je wel leuke reactie's op verwachten,

Dementie en Sinterklaas, dat raakte me op een andere manier, ...

Want dat past wel op mijn afdeling, en mischien ook wel op andere dementie afdelingen.

Op mijn afdeling wonen op dit moment alleen maar vrouwen op mij na, er worden op dit moment een paar kamers verbouwd - aangepast. Begin januari verwachten we nieuwe bewoners tot dat moment is het even rustig.

De dames op mijn afdeling  hebben een leeftijd van af 80 to 95 jaar, en de meeste daarvan zitten al in behoorlijk stadium waarin spraak en geest soms minimaal aanwezig is.

Met twee andere dames op hogere leeftijd lukt het soms, met veel geduld een kort gesprek te voeren.

Dat ik op dit moment nog als enige man 54 jaar op de woongroep zit heb ik ondanks alles toch wel mijn plek op deze afdeling gevonden, en kan als het lukt soms even bijspringen bij de vaatwasser of eenvoudig klusjes in de tuin.

Maar terugkomend op het onderwerp 5 december Sinter-klaasavond, ik verwacht toch bijzondere momenten. Of onverwachte Sinterklaas momenten herrinerringen, dat ineens uit dat stukje brein naar voren kan komen. Mischien niet mondeling vertaalt, maar wel door een onverwachte glimlach van herkenning. 

Dat brengt me ook meteen naar de mooie kant van wat Alzheimer ook kan laten zien, en voelen, via een prachtig non verbaal contact. Als het moment komt dat je "eigenlijk" niet meer goed als mens kan vertellen wie je bent en wat je wil, ... dan kan een ander dat juist weer wel terugbrengen door de liefde, zoals het filmpje hieronder vertaald en toegevoegd.

17. nov, 2018

Daarover hebben we gesproken, nadat de diagnose was gesteld een paar jaar geleden.

Op één of andere manier is dat toch meest in grijpende verlies bij de partner en familie. Niet meer herkent worden of je naam vergeten.

Persoonlijk heb ik dat gevoel niet gehad, ik was zelf zeer verondersteld dat het mij niet ! zou overkomen. Maar Helaas, ook dat deel van mijn brein vertelt en vertaalt de progressie.

Het zoeken of kwijt raken van een bril of kleding is minder ingrijpend, daar stap je wat sneller overheen. Waarschijnlijk omdat het vaak maar materiële spullen zijn, dat kan je vervangen. Dat is of komt ook vooral in het begins stadium bij de ziekte van Alzheimer voor.

Maar de afgelopen weken merkte ik zelf vaker op dat ik de namen van de leidinggevende dames op de afdeling door elkaar haalde. Ook de naam van mijn kleinzoon moest ik voorzichtig aan renate vragen tijdens een telefoon gesprekje.

Op de afdeling afgelopen week vroeg onze eerste contact perssoon iets over mijn blog, wat ik ging schrijven aankomende week. Ze vertelde dat ze de blog las en volgde. Ik vond het bijzonder omdat ik het had opgezet voor mijn gezin, familie, leger des heils onze thuiskerk, en enventuele geintereseerden. Maar dat ze mij ook op deze manier "volgde" had me verrast.

Maar dat ik je naam ook even kwijt was, dat vertelde ik je niet omdat je ook altijd zo vrolijk aanwezig bent. Hieronder toegevoegd als afsluiter een passend nummer "The Lord Still Remembers me" Amen.