7. jul, 2017

Zoals te lezen was was Frans maandag jarig.  En had ik samen met me tante een uitje "georganiseerd" als verrassing.  Wat geef je iemand nog die dingen gaat vergeten en misschien geen waarde hecht aan spullen.  Precies wij zijn naar een plek gegaan waar Frans vroeger veel kwam met zijn ouders broers en zus.  Zelf was ik ook nog nooit in avifauna geweest.  Maar wat een leuk en prettig park is dat, echt voor jong en oud.  

Je moet natuurlijk wel veel lopen dus we hadden al gekeken of ze rolstoelen te leen hadden voor als Frans moe zou worden of niet meer goed zou kunnen lopen. Tuurlijk had ik niet verwacht dat Frans het na 20 minuten al op zou geven want het tempo waar we op liepen was aardig te doen.  Maar toch hoopte ik ergens dat hij wel zou gaan zitten.  Waarom zou je denken omdat ik weet hoe koppig hij is maar ook omdat ik merkte dat hij moe werd.  Thuis heeft Frans een elektrische rolstoel en daar maakt hij regelmatig gebruik van.  Dat is fijn want dan is hij na een afstand niet zo vermoeid. 

Na de vogelshow waar we veel plezier aan beleefden liep Frans naar de uitgang.  Niet doorhebben dat de rest achter bleef of hem volgde.  Bij het vertellen dat we graag nog iets wilden eten in het park zag ik zijn vermoeidheid en struikelde hij over wat woordjes.  En nee nog gaf hij niet toe om in d rol stoel te gaan zitten.  Koppige vent! 

Op de terugweg zat Frans bij mijn gezin in de auto en heb ik nog wat liedjes gedraaid waar we vroeger naar luisterden als we in de auto zaten.  Even meezingen wat ik volgens Frans beter niet kon doen haha.  Maar alle gekheid op een stokje, ik vond het erg fijn dat we me ouders even uit hun dagelijkse sleur hebben kunnen trekken en ze te zien genieten.  Prachtig, en ik? Ik ben blij met de mooie foto's! Blijvende herinneringen.  ♡ 

7. jul, 2017
3. jul, 2017

Want we konden er weer een jaartje bij schrijven, van 52 naar 53 jarige leeftijd. Bijzondere momenten en telefonische contacten versierde de dag. Ook de bijhorende diverse verjaardag wensen op de facebook van renate maakte alles kompleet.

Daarbij voeg ik maar meteen ook weer even een persoonlijke update moment opname:

Eén van de eerste persoonlijke telefoontjes van morgen was van Majoor Gijs van de Wel, van uit ons leger des heils korps zeist. Wij hebben van de Majoor al diverse thuis bezoeken gehad, en indien nodig kunnen en mogen we hem altijd bellen. 

Tijdens het gesprek benoemde de majoor de datum 03-07-1964, dat snapte ik even niet, en vroeg wat is daarmee... Hij beantwoorde rustig en herhaalde de datum en vermelde dat is je geboorte datum. Ik vroeg hem is dat van mij ?, ondertussend zie ik renate schuddend ja knikken en de majoor bevestigde dat ook nog. Na het gesprek moest ik me zelf wel weer even herpakken, één van de datum's haalde ik wel eens door elkaar maar nu realiseerde ik dat dit gedeelte dus ook werkelijk is aangetast ! en ik me dus daarop niet meer blindelings kan vertrouwen.

Afgelopen weken viel me al op dat ik tijdens diverse vragen of gesprekken inhoudelijk dacht het begrepen te hebben of het geheel goed kon volgen. Maar als we er op terugvielen of er kwam dan nog een vraag daarover, dan bleek de werkelijkheid / en niet zoals in mijn belevenis ik er dus toch steeds vaker naast te zitten. Hoop dat de bijbehorende discussie's of mijn gezonde "eigenwijsheid" langzaam zal verdwijnen nu ik het erken.

Vandaag stond op de planning om een bezoek afspraak /datum met het verzorg - verpleeghuis te maken dat hebben we telefonisch gedaan. Deze week of begin volgende week verwachte we een eerste informerend en of oriënterend gesprek te kunnen starten.

Ik snap dat het voor mijn gezin, de familie, en andere belangrijke mensen om mij heen het vaak moeilijk is om mijn wensen te begrijpen, of laat staan te accepteren. Uiteindelijk heb ik geleerd om me daarover niet te hoeven verontschuldigen voor de dingen die ik voel of besluiten die ik nog kan... of nog zou willen nemen op mijn pad. Zij zullen uiteindelijk de "zelfde" - juiste weg volgen, van uit je hart.

 

"het is beter afgewezen te worden om wie je echt bent, dan geaccepteerd worden om wie je niet bent. "

3. jul, 2017
23. jun, 2017

Alzheimer is of draagt eigenlijk een wereldtaal, door dat het zo herkenbaar is.

Waarschijnlijk niet de spreektaal van het land van afkomst of verblijf, maar de impact van de ziekte is wereld wijd gelijk.

één gegeven wat ook wereldwijd gedragen word is:                                                     ondanks alles kan je altijd nog van elkaar houden, en die liefde delen op elke moment en elke dag.