17. nov, 2018

Namen vergeten, van je gezin en familie.

Daarover hebben we gesproken, nadat de diagnose was gesteld een paar jaar geleden.

Op één of andere manier is dat toch meest in grijpende verlies bij de partner en familie. Niet meer herkent worden of je naam vergeten.

Persoonlijk heb ik dat gevoel niet gehad, ik was zelf zeer verondersteld dat het mij niet ! zou overkomen. Maar Helaas, ook dat deel van mijn brein vertelt en vertaalt de progressie.

Het zoeken of kwijt raken van een bril of kleding is minder ingrijpend, daar stap je wat sneller overheen. Waarschijnlijk omdat het vaak maar materiële spullen zijn, dat kan je vervangen. Dat is of komt ook vooral in het begins stadium bij de ziekte van Alzheimer voor.

Maar de afgelopen weken merkte ik zelf vaker op dat ik de namen van de leidinggevende dames op de afdeling door elkaar haalde. Ook de naam van mijn kleinzoon moest ik voorzichtig aan renate vragen tijdens een telefoon gesprekje.

Op de afdeling afgelopen week vroeg onze eerste contact perssoon iets over mijn blog, wat ik ging schrijven aankomende week. Ze vertelde dat ze de blog las en volgde. Ik vond het bijzonder omdat ik het had opgezet voor mijn gezin, familie, leger des heils onze thuiskerk, en enventuele geintereseerden. Maar dat ze mij ook op deze manier "volgde" had me verrast.

Maar dat ik je naam ook even kwijt was, dat vertelde ik je niet omdat je ook altijd zo vrolijk aanwezig bent. Hieronder toegevoegd als afsluiter een passend nummer "The Lord Still Remembers me" Amen.