19. aug, 2018

Vermoeid, ...

De vermoeidheid zet me op mijn plek, en vertelt de veranderingen in het verloop.

Door de vermoeidheid zit ik meer op mijn eigen kamer, en rust veel meer op mijn bed. De verstijving van mijn spieren door het hele lijf zorgt dat de energie sneller op is.

Langzaam aan in stappen word mijn zicht slechter, mijn spraak word trager, en soms onduidelijk om de juiste worden te vinden.

Ik eet ondertussen ook minder vaak met de groep, maar meer in mijn kamer. Niet omdat ik niet gezellig vindt, maar de energie om te luisteren, begrijpen, en om te zetten naar een reactie vraagt zo veel energie dus probeer ik dat te verdelen door de dag heen.

Voor mij persoonlijk werkt dat, ik snap dat andere daar iets anders over denken en vinden dat je actief moet proberen te blijven, maar als het lichaam aan geeft nu even niet,.... dan wil het ook niet.

Maar het verandert mij als mens niet, je bent en blijft wie je bent, langzamer, soms onduidelijk, verdrietig, vermoeid, maar ik, blijf ik, ... "vertaald in het nummer hieronder"