11. aug, 2018

Onrustig, maar uiteindelijk ook een rustige week afgesloten.

Enkele weken geleden is er op de afdeling een lieve oude dame komen wonen, ondertussen zit ze er al een paar weken. Vandaag is ze 94 geworden.

Op mijn afdeling zitten er totaal 9 bewoners, waarvan 5 bewoners niet, of bijna niet meer spreken. één bewoner spreekt nog wel maar meer wartaal, enkele keren is ze soms heel helder.

De nieuwe bewoner zocht mij vaak op in de algemene huiskamer, om wat gesprekken aan te gaan. Ondertussen leer je de persoon beter kennen, maar ze vraagt of trek zo veel energie van me dat ik heb besloten afstand te nemen.

Ook omdat ze soms daar de alzheimer heel dominant of agressief kan reargeren.

Na wat overleg over mijn onrust die daardoor ontstond neem ik wat meer afstand van de algemene huiskamer. En eet bijvoorbeeld in mijn eigen kamer de maaltijden.

Ik had zelfs al geopperd om anders maar weer naar huis te gaan, of een andere dagbehandeling traject te volgen. Maar...., op dag drie had het effect van op de kamer eten al weer rust in mijn koppie gebracht en kon ik weer beter relativeren.

Ook ontdekte ik dat mijn dementie toch behoorlijk vordert, en dat thuis wonen er eigenlijk of bijna niet meer in zit. Van uit de leiding in het huis kwam een voorstel om zo lang het kan, midden in de week 1 avond naar huis en de volgende ochtend weer terug om mijn dagprogramma te blijven volgen.

We gaan het proberen, en zo gaan we ook kijken en ons moeten voorbereiden naar het moment dat komen gaat dat de zorg te intensief word en ik niet meer thuis kan wonen zoals de zaterdag en zondagen nog beleven.

Je moet een bijzonder mens zijn als je in deze zorg werkt, of besluit te gaan werken. Voor al deze mensen heb ik het volgende nummer hieronder toegevoegd, dank je wel, Xxx