20. nov, 2017

Stappen die genomen moeten worden.

Afgelopen tijd veranderen de omstandigheden en verloop. Vrijdag hadden we een gesprek mijn begeleider en leiding van het verpleeghuis samen met renate en esmeralda onze schoonzus.

Een intensief gesprek, om dat de meningen persoonlijk ons raken maar uiteindelijk wel het zelfde zeggen. De uitvoering en tijdstip dat kost nog wat acceptatie van twee kanten maar daarin vinden we zoals altijd wel een goede middenweg.

Het is heel moeilijk om die stap te maken en vast te houden aan de intentie daarvan. Dat geld aan beiden kanten.

Het alleen zijn thuis lukt nog deels, maar de alzheimer is elke dag anders. Ook het korte termijn is soms zo duidelijk en soms onduidelijk aanwezig.

Het uiterlijk van je zelf als persoon verandert nog niet mee...

In deze fase ben en word ik steeds stiller en kan ik gesprekken niet meer of goed volgen, begrijpen of vertalen. De onrust van de spieren en gewirchten doen nog steeds mee.

Afgelopen weekend heb ik aangegeven dat ik er klaar voor ben om de stap te nemen. Voor renate is het nog heel moeilijk om het te accepteren, maar van uit het hart weet ze ook wel dat het moment gaat komen.

Het is heel hard om het verdriet te zien, en vast te houden aan de stap. Hoe vertaal of "verkoop" je dat aan de mensen die je zo lief heb, misschien met de volgende woorden:

"Er is verder aan mij niets te zien, Ik loop leef en lach als ooit te voren...

Maar toch ben ik zo ontzettend anders, en ben een deel van me zelf verloren.

Die leegte kan geen mens vernemen, de tranen die onzichtbaar stromen worden soms gelukkig niet gezien...

ik voel me steeds de zelfde, maar toch ook anders.. de herrinringen komen soms stiekum uit mijn ogen en over mijn wangen rollen."