27. okt, 2017

Hierbij de uitleg over mijn fase van dementie waar ik in zit,

Want wat doet het met de persoonlijkheid bij matige tot ernstige dementie. Op de website van alzheimer nederland staat alle stappen en fase's beschreven. Het was voor mezelf wel even goed om te controleren of alles volgens plan loopt, ruim 80 procent klopt wat of wat we nog kunnen verwachten in de laatste 2 stadiums.

In dit deel van mijn verloop valt vaker op dat ik, of renate meer behoefte aanwezig is omtrent persoonlijk contact. Uit algemene onderzoeken is gebleken dat in deze fase de dementerende persoon "sommigen" angstig worden, en - of constant ergens op zoek gaan naar iets..., of eigenlijk proberen iets duidelijk te maken dat je gevoel en/of belevenis begrepen word.

Steeds meer, word het gevoel van veiligheid en structuur belangrijker in de dagelijkse dingen om me heen.

Maar dan wel op de basis van mij zelf als persoon, en de ruimte van mijn eigen identiteit en respect als mens. Want dat gevoel blijft wel altijd nog bestaan. Ik kan dat soms minder vertalen maar het hart verandert niet. De liefde altijd overwint.

Langzamer merk ik ook dat gewone of uitgebreide gesprekken voeren moeilijker of minder begrijpbaar worden. Maar luisteren gelukkig nog wel, alleen langere gesprekken vallen uiteen. Hoe je iets zegt is soms belangrijker... dan wat je zegt.

Meer hulp met begeleiding begint er aan te komen, of ik wel de goede kleding aan heb, goed eet, genoeg drink. Maar ook de financiële zaken hebben we geregeld, en ik kan nog zelfstandig over een klein bedrag aan of over geld beschikken per dag.

Het is goed en belangrijk om dit soort onderwerpen op tijd te starten, want afgelopen jaren is gebleken uit studie en ervaringen dat het onvermeidelijk gaat leiden tot agressief gedrag, boosheid, achterdochterheid.

Het enige wat dan nog helpt is om niet in discussie te gaan, maar af te leiden naar iets of even iets anders te doen of even de kamer te verlaten. En als dat niet helpt dan maar te laten uit razen.

Gelukkig hebben we ons ook goed kunnen voorbereiden de afgelopen jaren en verloopt tot nu toe alles zoals de fase word beschreven en blijft achterdochterheid en agressief gedrag achterwege. De boosheid ook, gelukkig omdat ik het heb geleerd het te kunnen accepteren.

Maar dat is heel persoonlijk, uiteraard is dat voor renate en de kinderen waarschijnlijk anders.

Natuurlijk weet en merk ik, dat de vooruitzichten stap voor stap er anders uit gaat zien. Ik keer meer in me zelf en word passiever. Het word steeds moeilijker om alles te volgen en begrijpen waardoor persoonlijk contact steeds moeilijker zal worden.

In dat stadium zal dan zal de hulp ook zeer intensiev zijn, en ook dat past bij het proces en afscheid nemen. Voor me zelf heb ik het geprobeerd om het begrijpbaar te krijgen, ik las een citaat dat me heeft geholpen ... we ontmoeten mensen niet bij toeval, zij kruisen ons pad voor een reden. Zo beleef ik mijn alzheimer ook.