24. okt, 2017

Papa deelde al het filmpje hieronder,

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver de mooie uitzending van onvergetelijke herinneringen. Samen met nog meer fantastische en bijzondere families waar ook wij een traantje bij weg pinkte. 

Zoveel verschillende soorten Alzheimer. Zoveel verschillende soorten mensen, gezinnen en leeftijden. Mooi maar ook verdrietig.

Ik was met de kinderen samen al op vrijdag naar mijn ouders gegaan. We hadden toen al een drukke dag. En Frans bleef maar bezig. Zenuwen denk ik. Zaterdag even rondje dorp en wat boodschapjes gehaald de dag van de uitzending. Was al wat later op de avond. En al de hele dag zei ik pa pak even je rust we moeten nog zolang vandaag. 

Ik weet wanneer het ochtend is hij beter functioneert. Tijden de uitzending zag ik hem al trekken met zijn spieren. Wat je normaal overdag niet zoveel ziet omdat hij dan nog fris is en energie heeft. Doordat hij zich zo focuste op de andere beelden en alles mee wilde krijgen. (Lees koppigheid) had hij er aan het eind van de avond veel last van en was de Alzheimer ook zo zichtbaar. 

We hebben wel een prachtige avond beleefd. Met dank aan alle medewerkers vrijwilligers etc. En het belangrijkst, ook hier kunnen we altijd weer aan terug denken en kijken. Voor ons een mooie herinnering met veel liefde van veel kanten. 

En o,ja dat bordje daar komt in de loop van de tijd ook een mooie foto van op dit blog. Wat mooi! ♡