8. sep, 2017

Ik begrijp het nog denk ik... al vergeet ik een deel.

Ik had het idee dat ik ondertussen al een maand of langer op de nieuwe locatie zit, maar het is pas een goede week. Waarschijnlijk heeft het ook te maken gehad met de voorbereiding en voorgesprekken.

Ik geniet van de diversiteit van de mensen in de groep met hersenaandoeningen, die ook per dag verschillen in aantal leeftijd en ziektebeeld.

Maar ook in ieders levensverhaal zie ik toch altijd weer de lach en de traan, maar het meest belangrijke de mens zelf.

De andere kant van het verhaal laat me ook goed zien wat ik nog kan en of wat niet meer zo goed gaat. Ik kan iets meer spiegelen, en vergelijken en daarmee beter een plaats geven of accepteren.

Ook al is het nog zo kort het past bij mij en ik heb er vrede mee. Dus dit is en word mijn laatste "thuis" voorlopig zullen we dat zo lang proberen vol te houden op deze manier.

Door de diversiteit zie ik ook beter mijn eigen achteruitgang. Daarmee klopt ook mijn gevoel dat de snelheid in denken of spreken en daar bij ook het begrijpen allemaal te snel gaat. Ik verlies eigenlijk meteen een deel van de inhoudelijke tekst.

Daardoor merk of besef ik dat mijn brein zelf probeert er mee om te gaan en steeds zoekt of mij aanstuurt. En ja daardoor loopt dan de uitvoering of opdracht iets anders uit .....

In mijn belevenis ben ik er van "overtuigd dat het zo hoort"

een mooi voorbeeld heb ik hieronder toegevoegd, "leven met alzheimer."