1. sep, 2017

Jij zit in mijn hoofd...

afgelopen weekend was onze dochter op bezoek, meestal blijft ze met de klein kinderen ook slapen zoals deze keer. Ik merk dat onze gesprekken intensiever en persoonlijker worden. Samen, maar ook met het gezin en familie.

Persoonlijk denk ik dat de acceptatie bij renate en de kinderen voor ieder persoonlijk, en op een eigen manier een plek heeft gevonden of gekregen.

Deze week was voor mij ook bijzonder de start in mijn tweede thuis, "de wijngaard" zoals eerder geschreven. En zo voelde het ook.

Ik ben een gevoels-mens, dat zegt eigenlijk niet veel want uiteindelijk voelt ieder iets op zijn eigen en of een ander manier. Gelukkig ook maar.

Maar de rode draad is dat je wel iets "voelt". of zal blijven voelen. Met of zonder dementie !

Toen ik het liedje nog eens luisterde gisteren tijdens een momentje rust met mijn oortjes in, begreep ik ook waarom dit liedje past bij mijn dochter en alle andere bijzondere mensen die ik lief heb.

"want dan opeens ben jij daar,.. in mijn hoofd"  - word er gezongen.

Het klopt voor nu, maar ook voor straks... "als ik echt in je hoofd woont."