25. jul, 2017

Alles wat ik heb... en dan,

Dat zijn woorden waar je van alles bij kunt denken of bedenken. Maar het past bij deze blog, omdat het weer een stap is in het actuele dementie-fase moment.

Ik heb als eerste, maar natuurlijk uiteindelijk samen met Renate een beslissing gemaakt omtrent de keus om op korte termijn naar een andere - Dagbehandeling - Combinatie verpleeg en verzorginshuis in één over te stappen. Wat ook nog eens op een korte reis afstand van onze woning bevindt.

Na het besluit en het bekend maken van de overstap kreeg ik diverse tegen argumentaties van de bestaande dagopvang / behandeling. Uiteraard, goede en positieve adviezen om me te behouden opde bestaande locatie. Maar helaas ook onterechte "adviezen". Die juist het tegenovergestelde bevestigde waardoor ik toch met een goed gevoel en plezierige terugblik op de afgelopen 2 en halfve jaar afscheid kan nemen en kan terugkijken aankomende vrijdag.

Ik ben en voel me bevoorrecht dat ik dit nog zelf kan, en mag mee dirigeren in die keuzes die steeds weer gemaakt moeten worden of worden bijgesteld in het dementie proces.

Dat is ook de basis van ons huwelijk, en het advies die we onze kinderen steeds mee geven. Ook de wettelijke en zakelijke dingen die ik niet meer kan of mag doen zijn bijna zo goed als overgedragen aan Renate.

Vertrouwen heet dat met een mooi woord, zo zijn we verbonden. Vele moeilijke beslissingen of zaken hebben of proberen we zo goed als mogelijk geregeld. Voor nu en voor de toekomst, maar je kunt niet in de toekomst kijken...

Je kunt wel over de toekomst nadenken en de daarbij horende plannen of stappen bespreken. Bij sommigen ondewerpen zoals dementie - alzheimer weet je grotendeels al wat de toekomst zal brengen.

We hebben al wat diverse locatie's en kamers bekeken en eigenlijk komen de meeste overeen zoals  in vele andere verzorging of verpleeghuizen. Komt dat moment... dan komt ook dat wel goed. Want van alles wat ik heb..., is de liefde aanwezig.