20. jul, 2017

Een alzheimer moment,

woensdag morgen, ik maak me gereed om alvast zo naar de voorkant / ingang van ons wooncomplex te lopen om daar de taxi naar de dagbehandeling te gaan opwachten.

Mijn koffer heb ik standaard al klaar staan. Zoals het persoonlijke boekje waarin renate of de leiding of ik zelf eventuele bijzonderheden kan vermelden en elke keer bij bezoek word ook een kort verslag geschreven van de activiteiten.

Maar ook mijn sport-spullen, toilettas betreft incontinentie materiaal en extra deodorant, verpakking eenmalige washandjes. En zo zijn er af en toe nog wat extra dingen die mee gaan.

Voor dat ik renate nog een zoen wil geven, kijk ik even in de spiegel of alles goed zit...... Ik trek mijn broek nog even omhoog, controleer mijn riem of die nog even goed strak zit, en o ja zit mijn haar nog goed.... ehhh, toen pas merkte ik op dat ik niet voor de spiegelstond maar gewoon in de ruit van huiskamerdeur naar de hal en voordeur stond te kijken.

Echt schrikken doe ik "eigenlijk" niet meer, maar het heeft me toch even bezig gehouden, weer zo'n een acceptatie moment wat vertelt en bewijst dat mijn brein steeds meer omwegen probeert te zoeken om de hersen-opdrachten op juiste manier uit te voeren.

Ik probeer het een plaats te geven, door er positief naar te kijken. "Het brein:"

Bij vlagen, ben ik "Geniaal".... alleen is het nu... weer even windstil.