17. jul, 2017

Onze vakantie is weer voorbij,

Vandaag ben ik ook weer gestart met de dagelijkse activiteiten op de dagbehandeling. Eigenlijk viel ik gewoon weer in het dagprogramma mee en leek het net of ik niet weg was geweest.

Ik kwam niet zo lang geleden een item over alzheimer tegen het betreft het volgende verhaal:

Bij de ziekte van alzheimer verwacht je of je denkt dat overkomt mij niet. Misschien op latere leeftijd omdat het risico groter is. De meeste mensen verwachten in deze tijd zelfs al dicht rond de 80 -> 100 jaar te kunnen worden. Als de alzheimer dan actief of zichtbaar is geworden is dat nog te accepteren.

Ik zie en hoor vele persoonlijke dementie-verhalen op de dagbehandeling, maar ook in mijn naaste omgeving. Ieder heeft zijn eigen individueel verhaal, in combinatie met verdriet. Ook het waarom ik gevoel, en de daarbij behorende boosheid en belevenis.

De Alzheimer specialisten en Medici voorspellen dat er binnen 5 jaar grote resultaten zijn te behalen op het terugbrengen van de ziekte, maar ook op betere en nieuwe medicatie middelen.

Belangrijk onderdeel voor de patiënt is hoe je in het proces staat. Depressief of boos blijft, of opgewekt en een positief vertrouwen blijft houden op de juiste zorg en dat er ooit het juiste en passend medicijn er zal komen.

Je moet er wel in geloven en het ook willen zien, Alzheimer geeft ook perspectief en liefde maar dat staat en begint met het te "accepteren..."

Ondertussen lopen er al 77 klinische nieuwe behandelingen voor de ziekte van Alzheimer.

Ik ben geen onderzoeker, geen arts, geen docter, maar ik besef heel goed dat door alle lopende onderzoeken de oplossing steeds dichterbij zal komen.

Persoonlijk voel ik me dan ook verantwoordelijk om me daar voor in te zetten.             Mede door het verhaal wat onlangs op internet verscheen door Brian een Alzheimer patient en Samantha een Alzheimer onderzoeker.

Voor degene die mij persoonlijk kennen qwa uiterlijk lijk ik ook toevallig nog eens op brian. zie hieronder het youtube filmpje.