16. mei, 2017

Bewegingsvrijheid,

Het gaat niet meer zo snel, het denken handelen schakelen en het begrijpen.                Het schrijven kost me meer tijd ondanks de mogelijkheid van correctie toetsen of tekst controle.

Ze zeggen dat ik het weleens wat rustiger aan mag doen. Hoe en wanneer ga ik dat dan doen ? Mijn lichamelijke en geestelijke achteruitgang snelheid krijg ik niet zelfde uren verwerkt als een gezond vergelijkbaar persoon.

Zeker nu de combinatie van Alzheimer en Parkinsonisme elkaar meer samen of tegen werken.

Eind deze week hebben we weer en bezoek in het alzheimer centrum in Amsterdam, natuurlijk is het goed om de controles te blijven volgen. Maar uiteindelijk levert het persoonlijk  geen winst meer op.

De toegevoegde waarde is het dossier als naslag voor mijn gezin, of als later in de familie eventueel soort gelijke klachten opduiken zodat ze dan sneller serieus worden genomen.

Persoonlijk vraag ik mij wel eens af of mijn neuroloog wel werkelijk in de gaten heeft hoe ik mijn Alzheimer en Parkinson dagelijks ervaar ? Vooral omdat het een zeer complexe ziekte is.

Of is het zo eenvoudig om in een paar minuten… te kunnen oordelen, hoe het is als je hand, je voet, en of je gehele lichaam traag of tegenwerkt. Of heeft hij wel echt in de gaten, hoe het is als je als een "plank" uit je bed kruipt of probeer te komen.

Mijn neuroloog weet wel precies hoe hij mij het beste kan helpen.                                

Daar is hij arts en specialist voor. Elke dag ziet hij tientallen mensen vanuit de wachtkamer zijn spreekkamer binnenstappen. Als hij mij ziet, weet hij hoe hij mij moet helpen. Zo ook de ergotherapeut, de logopedist. En al die anderen specialisten en zorghulp verleners -> Dat is wel goed geregeld !

Maar geduld, om even echt naar je luisteren word toch wel eens vergeten.                     De werkelijke 45 minuten zijn zo snel zo voorbij alleen zoals het inlezen en of een paar te vragen stellen.

Uiteindelijk moeten we ons thuis toch weer zelf zien te redden.

En zo stel ik dan ook maar mijn eigen diagnose…  Al gaat het soms wat langzamer, en dan onverwacht soms weer even snel...                      

in de hemel…, kom ik uiteindelijk toch wel.