12. jan, 2017

Even de kluts kwijt, .....

Een Alzheimer moment, het is woensdag  11 januari 2017-15.30 uur. Ik zit in de taxi van af de dagbehandeling op weg naar huis.

Vandaag heb ik intern een afspraak laten maken voor de visio afdeling, vanwege problemen met het lopen. Het word alsmaar trager en mijn linker been wil niet mee werken en ik krijg er geen grip meer op.

Dus heb ik besloten om toch nog even te willen overleggen en kijken welke eventuele opties of alternatieve stappen we nog kunnen nemen.

Ook mijn linker arm en linkerhand geven ongeveer de zelfde problemen.

Soms ”lijkt” het op een korte uitval, maar dat is meer een gevoel. In ieder geval staat de afspraak vast, en dat geeft weer rust in het koppie.

Verder was een het een mooie dag, we hebben de krant deels doorgenomen.         logopedie uurtje gehad – mogen en mee kunnen helpen met nasi bereiden.             (ongeveer 1x in de 2 weken word er warm gekookt, en als het mogelijk is dan kunnen of mogen we daaraan actief mee doen in de voorbereiding. )                                      

Andere hadden daarin tegen nog even buiten gewandeld. Dat is een vast item in het programma van de dagbehandeling. Na het wandelen word de tafel gedekt en voorbereid op de broodmaaltijd met altijd iets extra toe, elke dag weer een verrassing maar wel iets gezond.

Daarna is een tijd geleden in overleg met de leiding afgesproken om standaard één uurtje rust in teplannen dat uurtje had / heb ik uiteindelijk ook echt nodig. Ik ga dan niet slapen, maar luister met mijn ogen dicht en oortjes in naar muziek van uit mijn mobiel. Dat voorkomt ook dat ik in de nacht anders niet in slaap kan komen.

En zo laat ik weer energie op om de rest van het dagprogramma mee te kunnen doen. Vandaag heb ik in de rest van de middag geschilderd onder begeleiding van vrijwilligers.  

Aan het eind de boel gezamenlijk opruimen, en wachten op je persoonlijk dagboekje. Daarin staat kort het dagprogramma en of bijzonder heden, bijgeschreven door de betreffende leidinggevende en die ons ook begeleid naar de juiste taxi. Tot zo ver het dagprogramma.

De andere dagen hebben in de middag vaak een andere activiteiten. Ook staat het programma van de dag vermeld in de huiskamer en geeft rust en duidelijkheid.

Maar goed, weer even terugkomend betreft de terugweg in de taxi.

Halverwege de rit naar huis, zat ik te denken hoe het met evert zou gaan hij was niet zo lekker afgelopen week ik denk dat we thuis maar even bellen.

Maar…wie is evert ook weer, is hij nou mijn neef, of mijn broer ????                                 Een minuut of 2 duurde het even voor ik het weer wist.

Evert, is mijn jongste broer, waar ik veel contact mee heb.

Hij is ruim in de 40 denk ik? Ach die leeftijd dat maakt niet zo veel uit.                               Maar dat ik even niet meer wist wie, of wat mijn broer nu was. dat raakte me zeer emotioneel. Het had net zo goed renate mijn vrouw kunnen zijn.... besefte ik achteraf.

De eerdere kleine verlies momenten, zoals mijn geboorte jaar, leeftijd, huis adres, de leeftijd van de kinderen daar had ik minder moeite mee, en begreep ik ook wel.

Zo ook de praktische dingen als telefoon nummer, pinpas code, de waarde van geld had ik allemaal al in gecalculeerd en kon dat tot heden ook nog goed relativeren /accepteren.

Deze belevenis - ervaring had ik niet zien aankomen,                                                         het vertelt uiteindelijk wederom: dat Alzheimer meer is dan, vergeten alleen.