29. dec, 2016

een moment opname:

Hoe bijzonder je brein toch naar oplossingen zoekt er vaarde ik gisteren weer.

Gisteren was ik op de dagbehandeling, één van de vaste dingen is ook wandelen. we hebben een groep goede lopers een een groepje minder goede lopers. 
Omdat het ook zo koud was hebben wij ( de minder snelle lopers ) een rondje in het huis gedaan. +/- 20 minuten

Halverwege de ronde stopten we ook nog even bij de algemene ingang / kantine / ontmoetingsruimte, voor een kopje warme chocola.

Ik kom daar ook soms jonge bewoners tegen die bij mij in de taxi rit zaten toen zij nog niet intern zijn opgenomen. Vandaag was dat paul, bijzonder van het complex is dat je de hele dag door wel rondjes door de gangen van het complex kan lopen.
Paul kan niet meer communiceren: door het lopen kan je wel mooie je energie kwijt en word je ook moe en ik denk dat het ook je dag breek. Paul was meegelopen naar de kantine, en we zorgden ook dat hij een warm kopje chocolade kreeg.

Op een gegeven moment was zijn beker leeg, in de beker zat ook een lepel en paul begon met de beker te schudden en dat maakte best veel lawaai in de rustige ruimte. Onze begeleider pakte de beker over en zette deze weer op tafel.
Maar paul bleef het een paar keer herhalen, tot dat de beker uiteindelijk in de vaatwasser belandde. Daarna stond hij op en volgde weer zijn vaste route door de gang.

Toen ik weer in onze vaste "huiskamer" zat, en zo nog even rustig zat na te denken over de "onrust" van dat moment. Ontdekte ik eigenlijk weer hoe knap je brein weer zoekt naar een ander manier van communiceren.
Als je niet kan vertellen, dat je beker leeg is, of.... misschien wel een extra kop zou willen hebben. Dan vind ik dat toch wel weer slim gevonden, maar ja wie spreekt die taal of herkent het dan .........

Zo zag ik ook een andere keer dat als je je eigen huiskamer niet meer weet te vinden, ondanks alle duidelijke verschillen ! Elke interne groep heeft ook een eigen algemene huiskamer maar met een eigen slaapkamer. Als je de bevoegdheid heb dat intern door het huis mag en kan lopen en je wil weer terug naar de huiskamer moet je op de bel drukken.
Ook zie ik dan dat sommigen uiteraard aan de verkeerde huiskamer staan of niet de bel weten te vinden, dan is het alternatief om aan de deur te gaan trekken of kloppen. Vooral als je niet of bijna niet meer in staat ben om te communiceren. 

Ik hoop, dat ik als ik zo ver weg ben in mijn dementie proces, dat ik dan toch zo kan blijven communiceren. Elke taal is te leren. Ook als is, of lijkt het dan soms beangstigend zie het als de taal van onmacht.