18. nov, 2016

ehhh.....

Afgelopen week was het stil op de blog.

Reden was een week met diverse bezoeken en voorbereiding voor jaarlijkse terugkomende gesprekken en artsbezoeken.

Een soort APK van mijn dementie verloop.

Ongeveer 3 jaar probeer ik elke maand mijn verloop bij te houden. Ik hou dan nog wat grip op mijn eigen leven. Maar ik moet er wel uitdrukkelijk  bij vermelden, van uit mijn eigen belevenis.

 

Gisteren was een half jaarlijkse herhalingsbezoek bij het Alzheimer centrum in Amsterdam. Normaal gesproken is er per jaar één kleine onderzoek van ongeveer 1,5 uur, en één uitgebreide. Afsluitend met een eindgesprek met je eigen neuroloog.

Bij binnen komst bleek dat het programma onaangekondigd was veranderd. Ander programma, ander neuroloog, 2 keer 30 minuten testen inclusief eventuele vragen. Het eindgesprek werd snel en kort geformuleerd, en ter afsluiting werd je bedankt voor je komst.  

Ehhh…. Ja, meneer de volgende keer heeft u weer uw eigen neuroloog. Bij de balie helpen ze u verder. Uw medicijn kunt u beneden bij de apotheek afhalen. De snelle en korte versie over de heftige nadelen van het medicijn hadden we net mondeling opgesomd mee gekregen.

Vandaag eind van de dag heb ik weer even alles geordend, en nagelezen. Dat geeft wel meer rust, maar…, het kost  me steeds meer tijd om het begrijpbaar te krijgen. Mijn vrouw en schoonzus waren mee ter ondersteuning en die vertalen en of herhalen het nog wel een paar keer als ik het weer even kwijt ben of iets wil weten.

Ook heb ik vandaag de gelegenheid gekregen op de dagopvang om het in de groep te bespreken. En zo leren we van elkaar er mee om te gaan.

Nog een kleine gedachte - overdenking zoals altijd ter afsluiting,

In mijn hoofd zitten dingen, veel dingen van toen.  -  Je lach, en je woorden. Je knuffels,  je zoen.  -  In mijn hart zit een plekje, een plekje voor Jou. –  Vol heimwee en liefde, Omdat ik van je hou.  

In mijn hoofd zit een leegte, die leegte zie jij…

Het gemis is zo voelbaar, zo voelbaar dichtbij…