10. nov, 2016

Mijn, schoenen ?

 

Mijn broer Johan, was afgelopen dinsdag even op visite. Hij werkt, en is Majoor bij het Leger des Heils.

Sinds kort heeft hij een andere locatie in Rotterdam toegewezen gekregen, om daar zijn werk te mogen doen.

 

Hij had zich van te voren aangemeld in de buurt te zijn, en het was goed om ook weer even persoonlijk bij te praten. En natuurlijk de stand van zaken omtrent het verloop en vooruitzicht van mijn dementie.

We hebben van huis uit geleerd / meegekregen dat de wereld niet bestaat uit : ikke ike en de rest kan stikke – Maar tel en deel je zegeningen.

Zo hebben we altijd wel een onderwerp om in gesprek te blijven. Ik had een keer iets opgeschreven dat ik wel bij hem vond passen en vergeten was door te geven.  Op deze manier kan ik dat nog even goed maken.

Betreft het volgende: Wanneer je echt niets aan een situatie kunt veranderen, kun je gelukkig altijd nog veranderen hoe je naar de situatie kijkt.

Dat onze gespreken anders worden, en met andere waarde dan voorheen spreekt voor zich. Dat geld ook voor andere familie en mensen als we dieper en gerichter op het verloop van de dementie ingaan. Het geeft verdriet, gevoel van onmacht, maar het maakt je ook een ander mens je leert anders naar het leven te kijken.

Hoe ? ieder op zijn eigen manier. Ik heb een afbeelding toegevoegd in het begin van deze blog van een paar schoenen. Het is al bijzonder foto om er zo naar te kijken, zonder woorden maar toch herkenbaar.

Wie de schoen past trekke hem aan. Misschien…beste broer, en familie als mijn tijd is gekomen. Wil ik wel in zulke schoenen vertrekken