18. okt, 2016

Soms....

Even van me afschrijven doet meestal goed. Vooral nu ik steeds meer besef dat ik de controle over me zelf en dus ook de alzheimer kwijt raakt.

Er volgen steeds meer, maar ook sneller van dat soort momenten achter elkaar op dan enkele weken terug. Ook nieuwe situaties waarvan ik nog dacht dat het allemaal nog goed gaat.

Een voorbeeld als: de Juiste Tijd, en Datum. Ook al hebben we op zoveel plekken hulpmiddelen hangen ik kan het lezen, juiste manier uitspreken en zo lijkt het voor de ander dat ik het begrijp. Maar begrijpend of inhoudelijk zegt het me steeds vaker niks..

Als Ik op mijn horloge, mijn mobiel, en of naar de klok kijk, vertellen ze alle drie de zelfde tijd en of datum. Sinds kort maak ik zelfs renate wakker om te vragen of het klopt. Ondanks de bevestiging is er iets in mijn brein… dat het tegenover gestelde blijft vasthouden.

In het begin kon ik het na de bevestiging van renate dan wel weer snel in slaap komen.

Nu word het loslaten moeilijker omdat “het niet klopt” in mijn belevenis. Want na deze keer kwam na maandag -> de vrijdag. En snapte ik niet goed want ik met die andere dagen aanmoest of wat ik had gedaan. Uiteindelijk na een goed uur wakker te hebben gelegen ben ik toch weer in slaap gevallen.

Dit is één van diverse voorbeelden die ik nog opmerk, maar wat… en of hoe snel blijft dit doorzetten. Dat houd me natuurlijk bezig. Aan de buitenkant lijkt alles nog goed maar die verdomde Alzheimer zit ondertussen toch door heel mijn lijf en bloed.

In het leven leer je ook om dingen los te kunnen laten. Belangrijk is om niet te kijken naar wat je los laat, maar naar wat nu ruimte krijgt. De mooiste daarvan is nog altijd de liefde voor elkaar.

zoals in het toegevoegde nummer.