2. okt, 2016

Even weer een update, en een gedachte.

De maand September is weer om. Even tijd om het verloop bij te werken. Eind november hebben we weer een 3 uur lange onderzoek staan bij het Vumc Alzheimer centrum in Amsterdam. Het levert een goed en duidelijk vergelijk met wat er dagelijks op de dagopvang en thuis word opgemerkt. En daarmee kunnen we ook het plan van “aanpak” weer op aan passen.

Afgelopen vrijdag had ik op de dagopvang bij de sport en fysio overleg omtrent het lopen. Bewegen dat was al langer een probleem, met uitzicht op een snelle achteruitgang. De rug spieren pakken nu het verlies deels over, maar die raken nu daardoor ook overbelast. Concreet: Voorlopig diversen oefeningen voor thuis mee gekregen om te kijken wat voor invloed dat zou kunnen hebben voor mijn spieren om het bewegen en de achteruitgang te vertragen - verlichten.

Ook de grip en kracht in mijn handen is duidelijk minder. Met regelmaat valt het één en ander van de grond op te rapen. Mijn sleutels blijven nog wel eens achter in de voordeur, of in de brievenbuskluisje. 

Professionele begeleiding in het omgaan van het verlies in deze fase, word voor ons opgestart. Daar opvolgend word er ook voor onze kinderen, en familie het één en ander voorbereid omtrent begeleiding in deze fase en de vervolgstappen. Door de vakantie was dit even opgeschoven.

De verschuiving naar een rustige groep heeft nog niet plaatsgevonden maar volgt binnenkort. Tot zo ver de update en planning, wat er nog staat te ondernemen voor dit jaar. 

Ook nog even een korte gedachte. - Dat het moeilijker zal worden dat ervaren we nu intenser. Soms zonder worden, soms alleen een traan, en een andere keer beiden in één. We beleefde voorheen de dingen samen op de zelfde manier. Zoals in ons Geloof, Hoop, en de Liefde.  

Dat verandert en doet pijn.  Als mens vertrouw je op je zelf, op je eigen gevoel en op elkaar. Je doet de dingen waar je samen gelukkig van word. Je staat er niet bij stil… want alles gaat van zelf.

Maar nu niet meer, we begrijpen elkaar soms minder en vaker zelfs niet. Gelukkig hebben we “geleerd” daar anders mee om te gaan.

Net als stil verdriet,… zo goed verborgen,… soms tastbaar,… maar meestal niet,

Stil verdriet,… voor de buitenstaander lijkt het soms verdwenen,… maar echt verdwijnen,… doet het niet.