2. aug, 2016

Komt tijd, komt raad...

Komt tijd komt raad, mooie woorden met bijzondere inhoud wat ook bij mij past. Hoe meer de dementie zich uiterlijk laat zien hoe meer de emoties of tranen zichtbaar worden.

Dingen die mis gaan ach.. dat hoort bij het leven. Het een plek geven en of samen het verdriet verwerken verandert mee.

Vorige week op de dagopvang stond op het dagprogramma vandaag aanwezig Tim. Ik lees dat en dacht bij me zelf, wie is dat nou weer ? Maar goed ik ging op mijn plek zitten en probeerde te achterhalen wie nou weer Tim was.  De koffie word ingeschonken en ik vraag is er een nieuwe medewerker ?  eh niet dus, Tim loopt al bijna een jaar mee. En opeens kon ik het weer plaatsen.

Zo gebeurde onlangs ook dat ik een verkeerde taxi ben gestapt , zelfde busje zelfde taxi bedrijf, ik had nog gevraagd klopt dit wel, ja hoor vanwege de vakantie zijn er wat verschuivingen vertelde de chauffeur, maar alles komt goed. Tot dat tijdens de rit de chauffeur werd gebeld en mij moest terug brengen naar huis, en daar stond dan de juiste taxi.  Deze man moest iemand anders ophalen op onze laan. Klein misverstandje.

Dan nog mijn schoenen, ik heb instappers omdat veters knopen meer zo goed ging. Ik stond in de badkamer en wilde wat van de grond opraken en zag dat links rechts zat, en rechts links. Moest even slikken.

Zo hebben renate en de kinderen hun eigen dingen die ik weer niet zie, misschien maar goed ook. Maar op die momenten dat we het bespreken of verdrietig zijn, dan pakken we elkaars hand en soms is dat alleen al genoeg....

 “ kom pak maar mijn hand, en stel niet te veel vragen, we kunnen niet alleen, maar samen de dementie dragen.”