15. jun, 2016

Leven naar de toekomst terwijl het verleden beter was.

Hoe kan ik beseffen dat alles zo snel gaat. We leven naar de toekomst terwijl het verleden nog niet eens achter ons ligt. Het is nog zo vers. Als ik Papa z'n blog lees en lees over de "lege" blik snap ik daar niks van. Bereid me er wel op voor. Maar als ik bij papa ben is het net alsof alles nog is zoals het hoort te zijn. Kan me niet voorstellen dat het straks een man met een "lege" blik is. Ik. I.p.v de papa die me altijd opving/opvangt als het even slecht gaat of ging.  Het maakt me woest.. .. niet omdat hij dat straks niet meer zou kunnen maar omdat we zo machteloos staan tegen over deze ziekte er is niks tegen.! Ik zie de sterkste man die ik ken veranderen in iemand die ik niet ken. Een persoon die straks de mooiste momenten van z'n leven niet meer herinnert of is dat nu al?! Aangezien de tijd niet stil staat.