12. jun, 2016

Als één van ons het even niet meer weet,

 

Het is zaterdag een mooie zonnige dag.

Op de donderdag doen we onze wekelijkse boodschappen, en eventueel op zaterdag nog wat kleine dingen, dus we hebben de tijd voor ons zelf.

 

Vandaag komt onze dochter en kleindochter ook nog een paar uurtjes op visite van uit Lelystad. Rond 12 uur word ze verwacht op het busstation 2 straten achter onze woning. Ze komt trouw om de week soms 1 dagdeel een andere keer overnachten respect voor haar inzet en betrokkenheid.

Mooi ik heb dan nog even de tijd om op internet te surfen. Tot dat renate vroeg lukt het, Ik kijk haar verbaasd aan en zeg jawel maar… hoezo ?

Nou afgelopen woensdag toen we het jaarlijkse uitstapje van de dagopvang hadden en ik zo naast je zat tijdens de rit in de taxi naar de dagopvang, Schrok ik heel erg, ik zag een heel andere frans. Een frans die ik niet herken. Je had een onrustige houding, gebolde vuisten, maar ook de uitstraling van je gezicht was een heel andere frans. Zo ken ik je niet.  

Mijn reactie daarop was dat ik het wel herken, en dat de oorzaak van uit het brein komt en het zelf ook niet meer in de hand heb. Maar het ook zelfs soms niet eens meer opmerk. Uiteindelijk hebben we goed naar elkaar geluisterd en het verdriet gedeeld.

Na ons gesprek blijkt dat dit wel weer een fase in het dementie verloop is dat ons leven definitief omgooit. De beslissingen en verantwoordelijk heden komen steeds meer op renate neer. Die kwaliteiten heeft ze we hebben de taken goed verdeeld en dat werkt ook nog steeds in goed overleg. Maar we moeten wel vooruit denken en op tijd ingrijpen.

Deze maand hebben we weer een gesprek over het zorgplan met onze zorgverleners van de gemeente. Ook bespreken of zoeken we weer een balans in de benodigde zorg aanpassing en voorzieningen voor de volgende zorg cyclus. 

Hoe we daar mee omgaan, als een goed team -> “Mag ik je vragen dichtbij elkaar te blijven, elkaar telkens te vinden als de dementie ons vergeet. Mag ik je vragen om samen een kaarsje te branden, en de vlam te bewaken als één van ons het even niet meer weet."