26. mei, 2016

Even weer een verloop update,

Begin maar met een positieve betreft logopedie –“spraak en begrijpend lezen en schrijven”. Ik zat samen met een andere lotgenoot in een half uurtje les per week. Allebei een andere spraak-probleem maar we konden elkaar aanvullen met de oefeningen. Ik had al eerder aangegeven dat ik geen vorderingen voor me zelf zie, schrijven en begrijpend lezen gaat achteruit. Bij mijn ander lotgenoot zag ik wel verbetering.

Door verschuiving in de andere groep hebben we maandag mee kunnen doen in de ochtend groep. Voor mij was het perfect het is totaal 1 uur, en kan wat langer nadenken over een antwoord op vraag. Maar belangrijker is dat ik de verschillen zie van de andere deelnemers, en nog belangrijker voor mij is mijn positie daar in. Het heeft mij verbaasd dat mijn lotgenoot eigenlijk veel beter is dan ik had gedacht, en ik zag duidelijk mijn verlies in dit proces. Gelukkig zit er ergens in mijn brein een positieve dosis verliesverwerking en heb ik nu weer het gevoel dat we wat aan “winnen” zijn op dit gebied van spraak en begrijpend lezen.

Motoriek is het vermogen om te bewegen. Meestal maakt men voor de mens onderscheid tussen grove en fijne motoriek.  De grove motoriek bestaat uit grote, grove bewegingen die men met (grote delen van) het lichaam maakt. (bv. lopen, zwemmen, schoppen,...)   

De fijne motoriek omvat de kleine bewegingen. Hiervoor gebruikt men de handen en de vingers om voorwerpen te grijpen en te manipuleren. Vaak zijn dit bewegingen waarbij veel aandacht en concentratie nodig is.

Bij beiden schommelt de achteruitgang door, waardoor ik steeds sneller moe en ongerust word en zichtbare vermoeidheid de overhand neemt. Ik moet thuis ook vaker een uurtje op bed gaan liggen. Voorheen voelde ik het aankomen, nu word het meer onvoorspelbaar en door dat het me dan overvalt raakt ik sneller de regie kwijt. Ik zet overduidelijk steeds meer de elektrische rolstoel in want daarmee blijf ik nog deels zelfstandig. Op de vrijdag heb ik een uurtje sport begeleiding, en merk ik dat ik de verwerking en snelheid niet meer goed samen gaan. Gelukkig laat de sportbegeleider me ook zien dat het bewegen en plezier het belangrijkste is.

Zichtvermogen, merk dat ook daar wat meer problemen geeft maar eerst maar eens terug naar de opticien om raad en advies.  Tot zo ver weer even de aanvulling over het Dementie verloop.

Voor mij is het bijhouden nog steeds het gevoel ik heb er nog grip op. Ik kan me voorstellen dat andere er anders naar kijken. Het levert thuis verdriet op maar ook begrip en vaak een lach.

Een Mooie afsluiter is dan een gedicht van Toon Hermans – lichtjes.