5. mei, 2016

Moment van ons

Morgen krijgen we onze dochter  en kleindochter op bezoek en ze blijven ook een nachtje slapen. Soms zijn het drukke en intensieve dagen. Maar ook momenten van geluk, omdat we dat kunnen en mogen beleven.

Het lijkt soms allemaal zo gewoon en van zelf, maar opvoeden onder normale omstandigheden is al een hele klus. Nu met de Dementie erbij maakt het geheel alles nog eens ingewikkelder. Één van de vragen die we nog wel eens als gezin gezamenlijk  bespreken gaat over extra steun en verdriet en emoties van ons zelf en onze kinderen.

We kunnen ze natuurlijk niet vertellen hoe zij er volgens ons mee om moeten gaan. Onze zoon en dochter verschillen ook van elkaar in hun visie. Ze zijn ruim volwassen, dus naar onze inbreng word geluisterd maar over de uitvoering kunnen en mogen wij niet (voor)- oordelen.

We merken wel naarmate de dementie verandert, en zowel tastbaar en zichtbaar meer ontwikkelt, er ook andere vragen en emoties voordoen. Elke fase, vraagt steeds weer om nieuwe aanpassingen.

Op dit moment verandert er veel zichtbaar, er komen zichtbare lijstjes in huis met dingen om niet te vergeten. Ik zie de schrik reactie als ik weer het zelfde vraag na een paar minuten. Ik merk de extra controle en vragen als ik ergens heen ga. Ik zie en begrijp dat ik een aantal financiële en telefonische handelingen niet meer goed kan uitvoeren en heb moeten loslaten. En zo begrijp ik ook de andere dingen…

Maar het mooiste van begrijpen is dat we van elkaar houden. Zoals de woorden in het lied van Stef Bos - papa !

Ik heb dezelfde ogen - ik heb en krijg jouw trekken om mijn mond - Vroeger was ik driftig, dat maakte jouw weer driftig - Maar we hebben onze rust gevonden - en als we naast elkaar zitten dan zeggen we soms niet zoveel - En voor alles wat we doen hebben we bijna het zelfde ritueel. 

Pap, ik lijk steeds meer op jou. - jij met jouw ideeën - ik met mijn ideeën - wij lijken steeds meer op jou.

Blijf dat vasthouden, voor jullie nog even het volgende nr.