12. apr, 2016

Visite. Gezin

Het is alweer een tijd geleden dat ik op de blog van me pa heb geschreven of überhaupt met iemand uitgebreid over zijn situatie heb gesproken. Pa en ma doen het nog steeds fantastisch. Ik ben afgelopen weekend weer blijven slapen met de kleine meid, we hebben het er niet veel over, zelfs niet echt als pa even uit beeld is. Het gaat momenteel meer om het samen zijn. Dat is in deze situatie zo belangrijk!  Natuurlijk zijn er wel momenten dat we elkaar aan horen of elkaar ergens mee helpen. Maar de clown waar papa het in zijn vorige blog had... Ja die herken ik maar al te goed. Hij lacht met ons mee. Soms vraag ik me af of hij het wel begrijpt.  Of vraag ik me af of ik niet te snel praat. Die eigenschap hebben we denk ik allemaal wel in het gezin haha dat maakt ons ook nog wel eens onduidelijk.  Het verdriet blijft momenteel veel in me zitten. Het is er wel  maar ik uit het niet. Slik het weg, omdat ik weet dat het ergste moment nog komen gaat. De herkenning, de vraagtekens bij papa. Daar denk ik nog liever niet over na. Misschien egoïstisch maar dan zie ik heel graag de clown voor me. Omdat het mezelf ook sterker maakt.  Want als ik papa of mama zou zien huilen dan breekt dat mij ook. Ik vraag niet van hen of ze zich sterk willen houden als ik er ben. Maar ik verwacht van mezelf dat ik hen moet kunnen troosten. Voorlopig ben ik gewoon al heel erg blij als ik bij ze kan zijn. Ik was van het weekend nog even met papa en de kleine een boodschap gaan halen de kleine sliep. Was moe... we hebben denk ik een uur gelopen.. kwamen bij de laatste winkel. Ik zag een oude bekende en zei. Pa ken je hem nog? Toen dacht ik sh*t wat zeg ik nou?! En zei snel tegen die kennis ach het is al heel lang geleden. En het was klaar. Smde alzheimer is er maar papa blijft mijn papa.  Onderweg nog een poging gewaagt maar hij kon het zich niet herinneren. En wat ik dan denk is zolang hij ons nog maar niet vergeten is. Is het niet erg.