5. apr, 2016

Een goed gesprek.

 

Op maandagmiddag, krijg ik op de dagopvang een half uur logopedie begeleiding. Aan het eind van de les begon ik nog weer even over de vraag wat we nog aan mijn schrijf en lees problemen kunnen doen.

Mooi te ervaren dat iemand goed en met geduld luistert, en daarna nog even vertaalt of ze mijn vraag goed begrepen heeft.  

 

Het is voor mij al moeilijk, om iets wat ik niet begrijp goed uit te leggen.  

Maar na een paar keer samen de vraag goed geformuleerd te hebben, ontstond er duidelijkheid. Niet de oplossing, maar wel het probleem. Ik ga het proberen kort en duidelijk neer te zetten.

Elk mens bouwt een woordenschat op in je brein en geheugen. Dat blijft op een gegeven moment stabiel. Er valt wat weg, en er komt ook wat bij. Een soort basis volume. De één heeft het voorrecht om heel veel kennis en opslag ruimte te mogen beheren, de ander iets minder, en sommigen nog minder.

De Dementie tast op een gegeven moment je geheugen gedeelte aan. Hoe slim of hoe dom je ook bent, op een gegeven moment raak je het kwijt !

Ik had begrepen of eigenlijk gehoopt, door maar actief te blijven met taal en schrijven dat ik dat gedeelte wel zo lang mogelijk scherp en in tact zou houden.  “want ik ondervind weer problemen die de ander niet heeft. En meestal ! compenseert het één, vaak het ander. ”

Mooie gedachte, maar vergeet het maar was de eind conclusie.

Hard, maar wel duidelijk ! - Verdrietig, maar ook weer strijdbaar ! - Niet te repareren, oké dan maar zoeken naar hulpmiddelen.  En dat is ook wat we gaan doen de aankomende tijd.

Ik hou me maar vast aan een volgende levens les. “ Wanneer luisteren om te reageren overgaat in luisteren om te begrijpen. - Ontstaat er echt contact.”  

"Je doel kan veranderen maar jou weg blijft steeds jouw weg".