19. mrt, 2016

Wat rustiger aan,

 

Het loopt nog niet helemaal als enkele weken terug. Het blijft nog zoeken naar alternatieven voor de dingen die ik niet meer goed zelf in de hand heb.

 

 

 

De goede dagen zijn er nog altijd ik geniet van elke dag, maar tussendoor gaat er dan toch steeds iets mis wat me even weer onzeker maakt.

Incontinentie schommelt behoorlijk, heb gelukkig de juiste hulpmiddelen maar als er dan toch iets mis gaat, dan probeer ik de oorzaak te achterhalen. Maar dat lukt niet altijd omdat ik het ook niet heb gemerkt dat het gebeurde of aanvoelde komen.

De korte wandelingen word in tijd langer door het moeilijker lopen, en mijn oncontroleerbare spiertrekkingen heeft zich ook al verdubbeld dat kost me heel veel energie verbruik over de gehele dag.

Het schrijven en werken op de computer hoort daar ook bij. Soms ben ik meer tijd aan het wijzigen dan aan het schrijven, maar uiteindelijk ben ik toch tevreden. Vandaar dat er af en toe een blog minder voorbij komt.

Als afsluiter een gedachte over rustig aan doen: “ Ik ren en ik denk, – Ik stop verbaasd,   Waarom liep ik nou te rennen, – Ik heb toch helemaal geen haast ! ”