23. feb, 2016

Sommigen gesprekken plan je niet, en misschien maar goed ook.

Gisteravond laat was er weer even een moment, meestal lopen we even samen het dagprogramma door voor de volgende dag, ook al staat het op een week planbord in de gang.

Maar op één of andere manier begon renate dat ze zich zorgen maakte over mijn vermoeidheid. Waardoor het gesprek langzaam veranderde van onderwerp.

Na wat doorvragen, en naar elkaar te luisteren. Merk ik op dat we allebei individueel al bezig zijn met en over de invulling en de laatste fase van de ziekte. Vooruit denken is altijd goed, ook al is het onderwerp anders dan de plannen die we samen hadden om samen oud te worden.

Ik zelf heb voorzichtig al een paar keer het onderwerp ” een andere toekomst partner ” aangehaald. De eerste keren in korte opmerkingen. Langzaam werden de tegen reacties milder, maar de zichtbare emoties is een bevestiging van nu maar even niet.

Het besef en de erkenning dat we samen, niet oud worden die stap, hebben we al geaccepteerd.

Sommigen onderwerpen stel je liever uit, maar ik weet ook dat ze moeten gaan plaatsvinden: je komt er niet onderuit. Vaak wordt een situatie beter, als je het gesprek eenmaal hebt gevoerd. Het gesprek aangaan dus, maar hoe? het juiste moment...

Zelfs op een vriendelijke en respectvolle manier sommigen onderwerpen bespreken doet pijn en brengt verdriet. Maar is het nodig heb ik me diverse keren afgevraagd.  

Ja, persoonlijk zie ik het als de winst en investering van onze relatie om daar toch een duidelijke visie en beeld te moeten kunnen doorgeven aan onze kinderen, familie en vrienden.

Omdat dit voorlopig een gevoelig onderwerp zal blijven, doe ik er ook maar een schepje boven op !

Ik voeg een lied toe dat heet: Jouw armen, Vertaald onze liefde voor elkaar, de kinderen en familie. Maar voorlopig, voorlopig genieten we nog van het leven.