2. feb, 2016

Toeval of ....

Vandaag belde de huisarts nog even over lopende vragen en afspraken. 1 daarvan ging ook over de vervolg afspraak omtrent het vastleggen laatste fase stappen en wensen omtrent euthansie verklaring.

Dit gevoelige en voorvele een moeilijk item om te bespreken, laat staan besluit nemen roept veel vragen en emoties op. Persoonlijk ben ik een voorstander, en kan ik dat nog steeds goed onderbouwen en nog steeds aanpassen in het verloop van mijn dementie.

Op nrc.nl staat een verhaal dat mijn aandacht trok, passend in mijn besluit. "Wanneer gaat het behandelen van dementie over in mishandeling? "

Euthanasie Wat doe je als een patiënt zwaar dement is, maar niet ondraaglijk lijdt? Euthanasie is dan geen optie, maar familieleden zien hun dierbaren wegglijden. „Het lijden voor familie is vaak groter, dan het lijden van de patiënt.”

Vervolg is te lezen via de volgende link: http://www.nrc.nl/next/2016/01/28/wanneer-gaat-het-behandelen-van-dementie-over-in-m-1581229

„Hadden we toen maar de wil van onze moeder kunnen reconstrueren. Hadden we maar met haar kunnen praten over het levenseinde. Maar dat wilde ze niet. Een wilsverklaring was fijn geweest, want dan had ze haar intentie aangegeven.”

"is dat ene lachje in de week echt een teken van kwaliteit van leven ?"