14. jan, 2016

Incontinentie.

Eén van de vervelendste symptomen van Alzheimer is incontinentie.

Incontinentie, ik kan er persoonlijk niet meer om heen. Had gehoopt dat het nog langer weg zou blijven. Ach een enkele keer wat verlies daar had ik geen problemen mee en je past je aan door alert te zijn en wat vaker na de toilet te gaan.

Een gekregen advies in het begin was: “In sommige gevallen kan de patiënt zelfs zijn ontlasting niet meer controleren. Op dat moment moet de arts worden geraadpleegd.” 

Had me in het verleden al stap voor stap verdiept in de materie.

Waardoor ik voor de zekerheid standaard in mijn koffer extra ondergoed, en desinfecteer doekjes bij me had naar de dagopvang. Als het in onze woonplaats zou gebeuren dan was ik zo thuis ik neem dan nog geen extra spullen mee.

Al een tijdje geleden in november 2015 kreeg ik al meer problemen omtrent incontinentie. Tot december bleef het onregelmatig schommelen. Het plas probleem is op dit moment groter dan de ontlasting.

Een tijd terug had ik met de huisarts telefonisch overleg dat ik nog overzicht heb maar wel zorgen maakte. Vooral dat ik vaker achter elkaar moet, en dan vaak moet wachten tot dat het gebeurt.

De uitleg die ik kreeg is dat het een combinatie van dementie en mijn spier/motoriek problemen te maken heeft. De informatie /signaal / opdracht naar het brein en de uitvoering lopen niet samen of soms gelijk. (Achteraf ook logisch, ben er op gaan letten en dat klopte dan ook in werk en uitvoering.)

Nu een tijdje verder in het proces, ben ik in het stadium gekomen dat ik die controle ook echt kwijt begin te raken. Dus de start moet maken om de juiste incontinentie hulpmiddelen te gaan bespreken en moet gaan gebruiken.

Dat het me overkomt en het er bij hoort is niet erg, wat het me doet is veel ingrijpender. Natuurlijk een stuk schaamte daar leer ik overheen te stappen, maar verlies wel een stukje eigenwaarde. Maar ook dat zal op de duur ook een plek vinden.