24. dec, 2015

Een andere kerst.

Nog een paar uur, en dan staat er op de kalender kerst 2015. Ieder zal dat op zijn eigen manier beleven. Meestal zit in de voorbereiding het meeste werk. En de meeste stress.

Op één of ander manier hoort dat bij kerst, ook “verplichtingen” als ik om heen luister heeft bijna iedereen  een programma. Het meest voorkomende is de kerstmaaltijd en of familie bezoek, maar ook een bezoek aan een kerstnachtmis is een veelgehoorde optie.

Gisteravond toen wij samen op de bank voor de tv zaten en ik nog even wou weten wat er morgen van mij word verwacht aan boodschappen en andere activiteiten, werd renate toch wat emotioneel. Het is de eerste kerst zonder haar beide ouders.

En zo kwamen we natuurlijk ook aan ons zelf toe, voorzichtig kwam het onderwerp dementie verloop en kerst volgend jaar. Dan vallen er tranen, tranen zonder antwoord.

Deze dagen met familie zullen we de kerst zeker als een feest vieren,maar veel intenser en waarschijnlijk zal er best nog enkele stille tranen volgen.

“Tegen sommigen tranen vecht je, maar ook deze rollen over je wang en spatten op de grond. Het is als een boek zonder woorden, die in je hoofd al tijden bestond. De woorden willen naar buiten, maar uitspreken kun jij ze niet. Tranen vinden uiteindelijk toch je ogen,en tonen zo je verdriet. Zo is het ook met dementie, je weet het soms niet “