20. dec, 2015

Keuzes maken

Veel mensen vinden keuzes maken lastig, woordoor we het proberen uit te stellen of het soms maar op een beloop te laten en we zien het dan wel. Soms weet je gewoon niet de juiste keus te maken.

Ons hele leven bestaat uit het maken van keuzes.

 

Bijvoorbeeld welke broek je nu gaat kopen, of ga ik nu afwassen of straks. Ga ik wel naar de verjaardag of meld ik me af, wil ik kaas of pindakaas op mijnbrood, dat zijn van die makkelijke en kleine dagelijkse keuzes.

Maar keuzes die je leven kunnen beïnvloeden vragen toch iets meer van je zelf.

Het kan dus soms best lastig zijn om een goede keuze te maken. Soms zegt je gevoel dat je beter het één kunt doen, terwijl je verstand zegt dat het veel beter is het anders  te doen.

Soms heb je ook situaties waarin je moet kiezen voor ’t één of ’t ander, waarbij je het gevoel krijgt dat je voor het blok wordt gezet . Wat je soms ook kiest, je zult soms iemand wel eens teleurstellen.  Ook zijn er situaties waarbij het lastig kiezen is omdat je alle opties open wilt houden.

Niet zo lang geleden heb ik een beslissingen genomen om in een ander groep over te gaan. Eerst kwam het voorstel van uit de groepsleiding om er over na te denken. Tijdje geleden vond ik dat ik er nog niet aan toe was, maar ondertussen gaat het in de bestaande groep te snel voor mij. De snelheid om te schakelen van het ene gesprek naar het andere, maar ook de gespreken die door elkaar lopen. Die extra inspanningen om goed te luisteren, het begrijpen en de daarmee gekoppeld energie verbruik, lukt me niet meer om met het tempo mee te gaan.  Die extra inspanningen stuurt ook nog mijn motoriek in de war, waardoor mijn spieren in benen en handen en in het gelaat ik soms niet meer onder controle krijg en hun “eigen weg gaan”.

Nu zijn we ondertussen weer een tijdje verder en heb ik maar weer eens aan de bel getrokken over de stand van zaken wanneer ik na de andere groep word overgezet. Dan komt er een reactie met argumenten waar Ik niks mee kan, dat zijn meer interne oplossingen. Het antwoord wat ik kreeg is er één uit het boekje van excuses waar je alle kanten mee op kan, maar inhoudelijk niks zegt.

Normaal gesproken heb ik daar wel begrip voor, maar nu niet. Het heeft me dit weekend dus ook best bezig gehouden. Ik zit op de dagopvang omdat ik die keuze goed heb overwogen. Voor me zelf wil ik nog zo lang mogelijk het regie blijven of kunnen houden. Ik heb zicht gekregen over de twijfels, de voor en tegen’s afgewogen, en daarna nog alles gerelativeerd.

Soms is “goed ,ook goed genoeg”. Dus negeer ik daaruit de andere opties, dat maakt het kiezen minder moeilijk.  Er langer en anders daar over na te denken verandert mijn besluit niet. Dus morgen maar weer  eens vragen waarom de knoop niet word doorgehakt, ik zit daar wel voor me zelf niet voor een op/ aanvulling van een groep.

Ik deel dit om dat ik die keuze nog vertalen voor me zelf, maar er zijn ook die dat niet meer kunnen. Dementie is meer dan vergeten !