25. okt, 2015

De snelheid van vergeten, de emotie en acceptatie.

Ik heb er de laatste tijd al diverse keren over geschreven, ondanks de acceptatie blijft het me steeds verbazen. De snelheid of de aantal keren per dag schommelen behoorlijk.

Gisteren hebben we weer een kalender bord gekocht met grote letters, met daarop  de datum en welke dag het is vandaag . Ondertussen hebben we er al diverse in huis hangen, net als grote klokken.

Ondertussen was er weer een plek waar we er één weer hebben opgehangen betreft de slaapkamer. Omdat ik elke ochtend bij het wakker worden, of midden in de nacht als ik met regelmaat naar het toilet moet, me afvraag welke dag het is.

Ik probeer dan eerst op eigen kracht mijn brein het werk te laten doen, maar de Alzheimer heeft ondertussen ook dat deel onderhanden genomen. Als ik bij het wakker dan toch maar weer vraag is het nou maandag, dinsdag of ?  En dan als antwoord nee lieverd het is vandaag… krijg. Dan weer even die confrontatie moet verwerken.

Welke maand of jaar het nu is, ach minimaal 8 van de 10 keer zit ik er naast en dat raakt me al haast niet meer. En natuurlijk heb ik mijn mobiel waar ik maar even op kan kijken

Maar het gaat natuurlijk om de verwerking, ik probeer daar nog steeds een weg in te vinden. Elke situatie is ook steeds anders en maakt het moeilijk om het op een natuurlijke manier te accepteren.

Ik probeer dan te luisteren naar mijn gevoel. Want als ik niet de tijd neemt om naar mijn emoties en of boosheid te luisteren, zal dat de acceptatie in de weg blijven staan.