21. okt, 2015

Zelfstandigheid.

Een verhaal delen is soms moeilijk. 

In tegenstelling tot het al bekende sprookje, ga je niet schrijven dat je de mooiste of de beste van het land bent, wanneer je in de spiegel kijkt. Maar eerlijk zijn over je verleden of oud gedrag, je eigen gevoelens delen schijnen één van de moeilijkste dingen die je kunt doen.

 

Als je iets persoonlijks over jezelf vertelt, geef je de ander een inkijkje in jouw privé leven daardoor stel je, je kwetsbaar op.

Daar is lef voor nodig! word me vaak toegesproken. Maar weet je trouwens dat lef een hebreeuws woord is voor hart ! -> Lef hebben is, je Hart laten spreken.

Ik zelf schrijf mijn verhaal het liefst van me af. Anderen praten liever, creëren een gedicht, componeren een lied, maken een beeldende tekening, of demonstreren het in een levendige actie. Eigenlijk maakt het niet uit welke vorm je kiest. 

Door mijn verhaal te delen, geef ik de ander de kans om zich te herkennen in mijn verhaal of  probleem.

Eigenlijk nodig ik je uit om een eindje met me op te lopen. Zo heb ik het gevoel dat je naar me luistert, en verdeel ik een deel van mijn zorgen over naar de ander. Op één of andere manier lijkt de last dan lichter te worden.

De werkelijkheid is eigenlijk steeds het zoeken naar….. me zelf.

Gisteren hebben we met de gemeentelijke Wmo adviseur en de Rolstoel fabrikant, alle stappen doorgenomen. Deze keer de test rit in en om het huis gedaan.

(Tijd geleden was het op de dagopvang zie eerdere blog daarover.)  

Tussendoor op de dagopvang hadden we nog een discussie gehad met de sport en ergotherapeut en dagopvangbegeleiding over wanneer zet je deze stap.

Uiteindelijk heb ik de stap gezet. Wederom is er goed gekeken of ik nog wel zelfstandig de rolstoel kan besturen. De testen die binnen en buiten het huis gedaan moesten worden waren positief uitgevoerd. Na het akkoord van de Wmo adviseur werd het me even teveel en kwamen de tranen. De juiste instellingen zijn opgenomen en binnenkort word de elektrische rolstoel afgeleverd. Voor renate was het extra confronterend voor haar was het de eerste keer mij in de rolstoel te zien zitten in combinatie met mijn motoriekprobleem. het visuele beeld zegt dan meer dan duizend woorden.

Uiteindelijk kan ik nog een stuk me zelf zijn, en in mijn eigen identiteit voorlopig nog “zelfstandig” meedraaien in de maatschappij. En dat hebben we toch maar weer bereikt.