4. okt, 2015

Een knoop doorgehakt, en weer een stap verder.

 

Vandaag heb ik bekend gemaakt dat ik vandaag stop met muziek spelen.

(In een eerdere blog had ik daar al iets over geschreven.)

Afgelopen vrijdag avond was mijn jongste broer en schoonzus op visite.

 

Ik heb met hun nog even de stand en het verloop doorgenomen en mijn bezorgdheid gedeeld. Waaronder ook mijn besluit hierover en aangegeven dat ik het juiste moment nog zal zoeken om het definitief te maken. Vanmorgen was het moment, het overviel hun en veel mensen. Maar er zit ook een gedachte achter het lijkt veel op het volgende verhaal: Het verhaal van het potlood:

Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij? Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: Ik schrijf inderdaad over jou.

Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potlood wordt. Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon niets bijzonders ontdekken. Maar het is gewoon maar een potlood! Het is maar hoe je er naar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou - maar dan moet je ze wel onthouden- tot iemand zullen maken die altijd in vrede met de wereld zal leven...

1: Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, en hij zal je altijd leiden volgens zijn wil.

2: Af en toe moet je stoppen met schrijven, om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus moet je wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.

3: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijk, om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.

4: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.

5: Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: het laat altijd een spoor achter. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar bewust van te zijn.

Vanmorgen hebben we met enkele muzikanten in het ziekenhuis gespeeld dat ging me wederom al niet zo goed af en vandaag in de dienst kom ik diverse stukken niet meer mee spelen dat. "De Cirkel was rond." Mijn dochter vroeg vandaag thuis nog pap heb je daar vrede mee?  ik kon nu eerlijk antwoorden met Ja, want er verandert niks aan mij als persoon, als vader en opa. Nu heb ik nog bewust deze stap kunnen nemen, het is natuurlijk ook een stap verder in het proces van het dementie verloop, maar zoals in punt 5 staat geschreven “de sporen die je achterlaat probeer daar bewust van te zijn."