29. sep, 2015

Confronteren en Accepteren,

Als de ketting van je fiets is gebroken, breng je je fiets naar de fietsenmaker. Die vraagt jou wat er kapot is, je laat je fiets er achter en de volgende dag haal je deze met een nieuwe ketting erom weer op; betalen, klaar!

Dat werkt natuurlijk anders bij Dementie. Je kunt niet tegen een neuroloog zeggen: hier is mijn partner, dit is de klacht, wilt u er iets aan doen, morgen haal ik hem of haar weer op.

Ik ben immers zelf deel van het probleem en het is niet op te lossen buiten mij om.

Ik doe of probeer een poging om de oplossing te vinden of een antwoord. Maar zo makkelijk is dat niet of.. zoals ik het al heb gedaan door het te accepteren.

 

Doordat ik het heb geaccepteerd hoef ik daar tegen niet minder te vechten, natuurlijk ga ik dat gevecht niet uit de weg !

Ik ben op dit moment meer of voornamelijk bezig met het leefbaar en het bespreekbaar en begrijpbaar maken van mijn gevoel / gevoelens. Ik zeg ook vaak komt tijd komt raad, maar nu het korte termijn geheugen steeds meer invloed krijgt op het zichtbare en tastbare achteruitgang moet ik die weg nog even vinden en weer even goed bijstellen.

Stapjes achteruit doen is niet erg, ook niet in het accepteren, maar de pijn zit meer in de confrontatie.

Het accepteren doet maar even pijn, De confrontatie blijft steeds zeer doen. In het begin gaat het langzamer maar nu, nu de stappen elkaar sneller opvolgen zijn er meer confrontaties die elkaar opvolgen. Het is niet anders op dit moment heb ik het weer geaccepteerd. En maak er weer een mooie dag van.