10. sep, 2015

Moment opname,

Gisteren hadden we op de dagopvang een barbecue het weer hadden we mee, maar net niet genoeg om buiten te zitten. Dus buiten de barbecue en binnen werd er gegeten. Het was perfect verzorgd en alles liep ook mooi in stappen achter elkaar door.

In de ochtend hadden we eerst de dagelijkse routine als de koffie en krant doornemen en bespreken. Daarna ging een deel wandelen en ik had me aangemeld om te helpen met de 2 terrassen even schoonvrij te maken van bladeren en wat onkruid. Rond 12.00 uur was alles klaar en rond die tijd werd er ook familie of partner verwacht om deel te nemen aan barbecue.

 

Renate kon niet deelnemen om dat ze geen vrij kon plannen. Eigenlijk zou mijn jongste broer evert  mee gaan, maar ik had niet de juiste datum doorgegeven die van volgende week woensdag. Hij had er zelfs een vrije dag voor opgenomen. Dus werd er even snel een alternatief gezocht mijn schoonzus Es heeft tijd vrijgemaakt om aanwezig te zijn. Een extra bedankje is wederom geplaatst je moest toch je eigen programma onverwachts omgooien.

Zo rond 15.00 uur liep alles aan het eind en toen er beweging dat iemand naar huis ging, zei ik wij gaan ook hoor want ik was behoorlijk moe geworden. Op weg naar huis werd dat al duidelijk want dan werd mijn spraak onduidelijk en kreeg ik de zinnen niet meer in de juiste volgorde of volledig uit mijn mond. Ook de motoriek liet me in de steek. Meestal kan ik nog wel vertellen hoe mijn dag was verlopen maar ben op de bank gaan zitten maar kreeg er geen word meer uit. Dus ben maar op bed gaan liggen een goed half uur geslapen, daarna ging alles wel weer een stukje beter.

Renate en ik hebben er gister avond nog even gesproken, over vandaag en de afgelopen weken. en dan blijkt ook steeds weer de volgende regel in te gaan: het begint bij het zien van de feiten, en dat is gelijk de moeilijkste stap.

de volgende stap is het weer oppakken, ik las eens een gedicht van Paula Hagenaars dat omschrijft precies de intentie en de manier hoe wij ons dan weer herpakken:

Hou me even in je armen, jij weet van dat kleine beetje angst in mij, de onzekerheid van het niet weten, samen delen voelt dan zo fijn.