29. aug, 2015

Hulp accepteren.

Hulp, soms vind ik dat moeilijk om het te accepteren. Ik denk / dacht dat ik het allemaal nog wel kan overzien en zelfstandig zal blijven meedraaien. En anders vraag ik het wel.

Maar de familie weet wel beter en krijgt steeds meer grip en ik, ik….. leer los te laten. Een klein overzichtje van de afgelopen  3 weken.

Met verhuizen heeft mijn zwager Ed en mijn broer Johan ieder op hun eigen manier en waarschijnlijk in overleg met renate, onverwacht enorm veel werk uit mijn handen genomen. Ondanks dat het Mijn laatste grootste project zou worden, hebben zij mij dat gevoel ook gegeven, maar toch een groot deel van het werk overgenomen.

Vandaag mijn jongste broer evert en zijn vrouw esmeralda, hebben een ander deel voor mij geregeld. Betreft de weg van administratie omtrent de zorgaanvragen. Alles uitgezocht nagebeld alle voorwaarden besproken en netjes in een map gearchiveerd achtergelaten en blijven ons daarmee ondersteunen.

Zij deden al veel ondersteuning als er gereden moest worden naar ziekenhuis en of alzheimer centrum bezoeken, dagopvang maar ook naar activiteiten zoals de bezoeken naar het leger des heils.

Mijn dochter sharona, schoonzoon angelo, en onze zoon joery doen ook al Veel meer dan we mochten verwachten. Ik probeer ze vaak te omzeilen maar….. ze hebben me steeds vaker door en dan zijn de dingen al weer geregeld of uitgevoerd.

Een vriendelijk woord, een onverwachte kaart, een schouderklop, dat, dat was mijn handelsmerk ! Ik begin het te leren dat ook ik dat zelf moet accepteren.

Wat ik wel leer door alle hulp van jullie is: Dat een diagnose bepaald niet wie ik ben. Een diagnose zorgt er voor dat je een paar dingen beter over mij kan begrijpen.  Maar zoals iedereen, ben ik mijn eigen unieke zelf. En zal dat ook altijd blijven.