6. aug, 2015

Het hart heeft vrienden, de hersenen zijn alleen.

Ik blijf mij verbazen over mijn motoriek problemen. Het is net als bij vallen en opstaan, het is er, maar dan ook meteen weer even niet.

Afgelopen week had ik weer van die kleine momenten. Als ik mijn voet wil verplaatsen of even op een verhoging wil leggen of weer terug, dan merk en voel ik dat de spiertrekking of beweging er wel is, maar de uitvoering blijft even achterwege. De soep van uit de pan naar en in de soepkom, de beweging er is maar de uitvoering niet lukt. De sleutel in de deur wil steken maar er weer naast zit. Mijn mes bij het brood smeren de kartels niet aan de bovenkant maar omgedraaid horen te zitten. Dat als ik je naam even niet weet, een vriendelijk blik dan meer dan genoeg is, dan….

dan raakt het me nog steeds, maar wel minder dan de eerste keren. Ik maak me meer zorgen om de frequentie, maar ook dan kan ik er eigenlijks niks mee.

Als ik door zo’n moment even weer terug moet schakelen dan denk ik wel eens: ik ben ongeveer 170cm lang heb een gemiddeld gewicht ( nou oké ietsjes meer, 96 kilo totaal ) dan prijs ik me toch gelukkig dat het brein (+/- 1400gr) nog heel veel andere dingen wel goed aanstuurt.