31. mei, 2015

Accepteren, en luisteren.

Beste zoon, deze blog schrijf ik voor jou.  (maar ook voor je zus)

Afgelopen week was jouw moment van woede! Betreft het accepteren van de klote ziekte dementie. Respect dat je uiteindelijk je verdriet en woede er uit gooide. Volgens mij heb ik wel eens tegen je gezegd toen we er soms niet uit kwamen over onze gevoelens, dat je nooit over iemands verdriet kan oordelen, wat dat is iets wat je niet ziet ….. Nu zagen we het bij jou.

Nu een paar dagen verder wil ik nog wat aan je kwijt. Ik wil niet oordelen maar iets meegeven, het gaat over luisteren. Ook je zus, je moeder en ik moeten ons steeds aanpassen aan de veranderingen die ons leven verandert. Door de dagopvang blijf ik al zo lang mogelijk de vader die ik ben, maar die kunnen aan de geestelijke en lichamelijke - motorische achteruitgang niks meer doen dan wat mogelijk is!  De snelheid en het beloop bij jong- dementie blijft hun ook steeds weer verbazen.

Er is wel iets wat voor ons alle belangrijk is betreft het volgende wat ik in een gedicht tegenkwam:

Als ik je vraag om naar mij te luisteren en jij begint dan met alternatieven en adviezen te geven, dan doe je niet wat ik je vraag. Als ik je vraag naar mij te luisteren, en jij begint mij te vertellen waarom ik iets zo niet moet voelen als ik voel. Dan neem je mijn gevoelens niet serieus. Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij denkt dat jij iets moet doen om mijn problemen op te lossen, dan laat je mij in de steek, hoe vreemd dat ook mag lijken.

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar me en probeer me te begrijpen. En als je wilt praten, wacht dan even en ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jouw zal luisteren.

Ik betrek dit ook op me zelf. want loslaten betekent niet laten vallen, maar iemand de kans geven om op eigen benen te staan. En wees niet bang voor tranen en stop angst niet weg. Als je het verdriet laat komen dan zijn de gevoelens oprecht. Dank je wel voor het luisteren.