15. jan, 2015

Dagopvang.

Elke dag heb ik net als vele andere mijn vaste start rituelen. Sinds enige tijd zoals ik eerder heb geschreven in onze blog ben ik gestart met de dagopvang, eerst 1 dag, en sinds kort 3 dagen. Ik heb het geluk dat ik deze keus zelf heb kunnen maken, na een lang en onzeker voortraject van onderzoek en diagnose stelling. Ik had er van af het begin al een goed gevoel bij de dagopvang en dat is zo gebleven.

Aan mij is diverse malen gevraagd, vind je het wel leuk en ben je wel gelukkig daar ?

Ja ! maar vind het ook wel eerlijk om te zeggen dat het me verdriet doet. Verdriet omdat je geen controle heb over het verloop van de alzheimer, de terugkomende confrontaties van de lichamelijke klachten zijn voor mij de ijkpunten.

Wat het brein uiteindelijk met me doet…… kan ik niet formuleren !

Ik dacht daar steeds grip op te hebben maar die illusie kan ik “vergeten”. Het geheugen laat me stap voor stap steeds meer in de steek, ik zie en merk die verkeerde en vergeten dingen dus niet en wat je niet weet dat ……. Uiteindelijk heb ik het in mijn hoofd al besloten dat het goed is zo, en ik hoop dat die grijze massa dat maar blijft vast houden.

Dus terugkomend op de dagopvang, de medewerkers die zich daar voor je inzetten moeten toch een warm hart, en een enorm geduld hebben en liefde  voor het vak om jou en mij te begrijpen en te begeleiden.

Geluk is niet iets wat je van te voren kiest, maar ontvangt !