9. jan, 2015

Update week 2

Weer een week voorbij, met een gevoel geen grip op de tijd te hebben. Het raast voorbij want ik ben nu alweer een week update aan het schrijven.

Deze week was anders als de andere doordat ik nu drie dagen naar de dagopvang ben geweest. 

Afgelopen maandag creatief geweest met wout de speksteenman, een vrijwilliger in hard en nieren. Met veel geduld en passie zorgt hij ervoor dat diversen mensen uit verschillende groepen begeleid worden. Niks moet alles is bijna mogelijk, hierover zal ik binnenkort op de blog wat dieper op in gaan.

Woensdag had ik een gesprek met de huis psycholoog en met de logopedist. Met de psycholoog was nog even een algemeen kennismaking, met de logopedist daar hoopte ik op herkenning en of oplossing maar dat viel anders uit. Normaal met ademhalingsoefeningen is vaak veel te winnen om rust te krijgen wat de spraak dan verbeterd, maar het probleem zit veel meer in mijn spiertrekking gelaatsuitdrukking in het gezicht, maar ook in handen en soms voeten.  Zij heeft al heel veel ervaring maar in deze vorm was voor haar ook nieuw en moet ze toch even overleggen met collega's en of .... word vervolgd. 

In de middag ben ik ook nog creatief bezig geweest, dan is de mogelijkheid om mee te doen om te schilderen. Deze groep is iets kleiner als de speksteengroep, maar ook hier ga ik aan meedoet en als de Picasso klaar is dan zet ik die niet op marktplaats, maar op de blog. ( en komt er een van af prijsopgave €  het is dan wel geen frans hals, maar wel een frans goos. En die zijn er niet veel )

Vandaag moest ik sporten, op de loopband, en op de fiets en we hebben als groep nog even een soort badmintonspel gedaan. Maar met rackets 10 x groter dan normaal een reuzeluchtbal, en groot net er tussen goed kwartier de laatste energie eruitslaan. Tijdens het eten viel mijn groep op dat ik echt alle energie had verbruikt. Ik schrok er van want thuis valt dat ook steeds meer op terwijl ik het eigenlijk probeer te verbergen want na wat rust gaat het wel weer.

Ik hoop een beeld te hebben kunnen schetsen dat er goed met me word gewerkt om lichamelijk en geestelijk actief te blijven. 

Natuurlijk zorg ik voor de andere dagen thuis, ook voor bezigheden.

Ik begin nu een beetje moe te worden maar wil nog even 1 ding delen als afsluiting. Ik heb soms tijd op de dagopvang om te lezen. Uit een boek van youp van het hek las ik het volgende. 

Hij moest een keer naar een kerkhof en de graven die daar liggen ontroerde hem. Soms op de manier van hoe ze erbij lagen, mooie bloemen of wat mindere uit kunststof.  Een ander met een foto, of diverse beeldjes. De diversiteit van alle jaartallen zorgde voor veel rekenen van hoe oud zou men nu zijn geweest !

Hoewel ? Hoe minder het graf schreeuwt hoe meer vragen je gaat stellen. De simpele steen met alleen  " Remy 8-1-68  -  19-9-76 " doet je zachtjes huiveren en eigenlijk wil je dan alles over Remy weten.

Bij de meeste stenen krijg je en "gezicht"  maar merk je ook hoe verschrikkelijk gauw iedereen vergeten is.

Waarom heeft niemand een zerk in de vorm van een vraagteken ?

Ik heb het verhaal wat ingekort maar ik was er wel van onder de indruk, en heeft me wel aan het denken gezet ! 

En stel de vraag als afsluiter aan U als bloglezer, Hoe zou jij herinnerd willen worden ?

Ik kijk terug op een goede week.

een goede zondag, en een fijne week toegewenst.