10. dec, 2014

Onze familie band groeit,

Wat zal ik zeggen? misschien door de Alzheimer of....

Hoe zal ik het uitleggen?

Wij komen uit een groot gezin,
zes kinderen, vijf jongens en één zus.
Verschillend, bij elkaar,
vaak druk, vaak gezellig en soms wel eens boos en naar.

Maar net als een bos met bloemen,
zo’n gemengd boeket,
in een vaas bij elkaar gezet.
Een hoge stevige vaas,
dat is veilig, dat is de baas.

Hetzelfde water waar we allemaal van drinken,
hetzelfde huis waar we schitteren en blinken,
allemaal een andere vorm, een andere kleur,
toch kwamen we binnen door dezelfde deur.

Soms komt er zomaar een nieuwe bloem tussen,
dan deel je de vaas met broers en zussen. 
Soms gaat er zomaar iemand weg.
Huilen, boosheid, onbegrip, onzekerheid,
vragen of gewoon pech.
We roepen dan wel eens:
‘barst jij maar, zeg!’

En ben je nog zo vervelend,
dan is daar weer die vaas,
het water dat werkt helend
en daar waar een stengel geknakt is door groot verdriet
ondersteunen we met z’n allen,
zo moeilijk is dat toch niet?

Anderen vinden ons misschien wel raar,
maar we kleuren zo goed bij elkaar.
Je ziet ons groeien, stevig worden en open komen,
wie ons nu ziet krijgt misschien weer toekomst,
of heeft weer dromen.

Een wereld verbeteren, dat kunnen we niet,
maar wel aan enkelen goeddoen,
of steunen in verdriet.

Daarom dat we als een geheel staan te prijken.
En zeg nu zelf, wie een mooie bos met bloemen ziet,
zo harmonieus, zo fris en vrolijk dat die mens daarvan geniet.
Samen groeien en samen bloeien,

Dat is de boodschap die God voor ons allen heeft,
dat je om elkaar geeft.