17. okt, 2014

update week 42

 

Deze week is best redelijk verlopen, daarmee koppel ik het thema lopen er aan vast.

Ongeveer 2 jaar geleden kreeg ik problemen met mijn linkerbeen, die week af van de “normale loop”.  Als ik de been naar voren plaatste ging dat met een soort zwaai, het leek net of het laatste stukje een duwtje nodig had. Bij de Neuroloog in Zeist geweest zij  deed wat reflex testen met de Hamer onder de knie, en het krassen onder de voet. Daar uit bleek dat er een reactie vermindering  werd geconstateerd, maar ik moest me daar niet zo over druk maken en we houden het in de gaten was haar advies. Bij herhaal consulten hebben we het nog wel een paar keer aangehaald maar zij vond het niet relevant te vinden, ja zij is de Dokter dus ……..

Maar het lopen werd er maar niet beter op.  Dus ga je zelf maar naar op zoek naar antwoorden. Via internet en telefonisch contact met Alzheimer Nederland en de daaruit aangeleverde informatie, blijkt het wel degelijk een herkenbaar onderdeel te zijn van het ziektebeeld. Gelukkig hebben we nu een echte specialist die het probleem wel herkent, en aangeeft dat de problemen en er mee omgaan verschillen per patiënt en we houden het in de gaten tijdens de periode bezoeken.

De laatste tijd moet ik mijn energie al goed over de hele dag verdelen, bijvoorbeeld naar het luisteren en begrijpen van gespreken en dingen die om me heen gebeuren. Nu de problemen van mijn linkerbeen er bij komen voorbeelden als, bij het opstaan en tijdens de nachtrust de spieren dan stijf en gevoelig zijn soms ook bij het traplopen, fietsen, wandelen. En gewoon een rondje de hond uitlaten kost me steeds meer en veel energie vooral eind van de dag. De juiste verdeling te vinden is heel moeilijk, en dan is de confrontatie met je zelf hard en moeilijk te accepteren en dat maakt je dan weer verdrietig. Maar goed je moet door en gelukkig kan ik die knop wel weer omzetten in positieve energie.

Dat lukt ook, want als ik dan kijk onze kleindochter djez-lin, die met een gevoel van triomf op haar gelaat probeert te gaan staan. Op en neer, heen en weer …. De inspanning is haar aan te zien. Zal zij dan nu misschien ?

Die grote greins is dan góud waard, en voor altijd in mijn hart bewaard!    Een fijn weekend.