Bijzondere Momenten

20. jan, 2019

Aanpassen aan de alzheimer, maar ook steeds meer !...

Als mens is het vaak andersom, dat de ander zich maar vaak aan jouw aanpast.

Gisteren waren we bij onze kleindochter op bezoek, vandaag is ze echt jarig. Ze heeft nu de stoere leeftijd van 5 jaar. We waren er gisteren omdat de drukte anders te veel word, ook dat is aanpassen.

De ziekte krijgt steeds meer grip, en in dit stadium is, of word het voor mij steeds moeilijker om me aan te passen. Mijn eigen belevenis klopt nog wel, ( denk ik ) Maar ik merk ook op dat renate steeds meer intensiever geduld moet opbrengen in het uitleggen van sommigen informatie en of handelingen. Ook zij moet zich steeds weer aanpassen.

Zoals gisteren op de verjaardag van onze klein-dochter, onze dochter heeft al vaak uitgelegd in kleine stapjes wat er met Opa aan de hand is, de vergeetjes ziekte.

Opa is zich zelf niet meer,.. Hij weet soms niet meer wie ik ben. Dan geef ik hem een kus... Hij kijkt, glimlacht, en zegt, dat ben jij.... de kern van aanpassen.

13. jan, 2019

Een bijzondere vrouw en dame waar we nog eens aan kunnen terugdenken aan de keukentafel op onze afdeling.

Deze dame had de "Pure Dementie vorm" in haar omgang zoals ik haar heeft meegemaakt en beleefde. Liefde volle familie die trouw haar bezochten.

Dat de alzheimer zo verschillend kan zijn in het ziekte beeld, dat merk je pas op als je er tussen in woont. 

Samen met de bewoners en de leiding van de afdeling leer je ook de familie kennen en de verhalen die daar bij horen. Wat uiteindelijk ook weer een band geeft.

Bewondering voor het bezoek van de kinderen, als ze niet uit haar bed wou komen tijdens bezoek. Maar vaak bleven haar zonen en aanhang toch even wachten in de algemene huiskamer.

Ook het personeel moesten vaak het één en ander ontgelden, als ze behoorlijk verward was. Maar juist die heldere momenten waren de kers op de taart.

Dit was niet mijn eerste overlijden van uit dit huis op mijn afdeling, maar wel één waar ik nog eens over terug zal denken.

" iemand missen hoort er bij, het hoort bij ieders leven, je denkt terug aan hoe het was, je huilt, of laat een traan, uiteindelijk... lach je dan toch nog even "

Hieronder nog een passend lied toegevoegt.  "Boven in de hemel"

13. jan, 2019
4. jan, 2019

ik heb het nieuwe jaar thuis kunnen en mogen vieren, waar van een deel van de avond bij mijn zwager ed. Wat bijna een traditie is geworden de afgelopen jaren.

Hij brengt mij ook altijd terug naar het verpleeghuis op zondag avond, samen met renate. We drinken dan nog kopje koffie of thee samen op mijn kamer. Rond half acht ben ik al meestal uitgeteld en dan word ik onrustig, en probeer ik voorzichtig met wat gapen aan te geven dat het genoeg is geweest. Vaak lig ik al rond acht uur op bed. kijk nog even wat televisie, we bellen dan nog even samen maar rond 9 uur is de accu leeg.

Ed zorgt er voor dat renate dan ook nog even veillig naar huis word gebracht.

Ondertussen heeft de Alzheimer me onverwacht toch ook een deel ontregeld in mijn dag-ritme tijdens de feestdagen. Door die onrust kreeg ik het gevoel dat ik daar door een beetje met mijn "ziel onder mijn arm liep"  Ik dacht ze het thuis niet merkte, ... maar helaas werd het toch opgemerkt. Natuurlijk had ik dat liever verbloemd, maar het had zo moeten zijn.

Deze week gebeurde ook nog paar andere bijzondere momenten om te vertalen wat de ziekte van Alzheimer onbewust teweeg brengt bij mij, en in ons gezin.

Ik lig meestal vroeg op bed, door de onrust in al mijn spieren ben ik vaak tussen door wakker, en probeer dan eerst in mijn kamer die onrust te ondrukken. Of ik loop soms even door de gang op mijn afdeling, of even naar het toilet.

Ook het Luisteren op mijn mobiel naar rustige muziek wil ook nog wel eens helpen.

Deze week ging onverwacht rond middernacht mijn mobiel, mijn dochter sharona wilde even mijn stem horen,... en daarna kwamen haar tranen. Ze had het even nodig,... Heb niet gevraagd waarom want dat begreep ik wel. Maar heb wel gezegd je mag altijd bellen ongeacht de tijd of moment, dat was genoeg.

Deze week is renate begonnen met haar nieuwe baan in het verpleeghuis waar ik woon. Wel op een andere afdeling, op een andere woon-vleugel 3 woon-groepen met 8 dementerende bewoners. Bijzonder om te zien is hoe liefdevol ze de eerste twee dagen heeft beleeft. Soms is alleen luisteren al genoeg. Liefde geven, door te luisteren en de taal van Alzheimer te verstaan. Trots ben ik op je.

Joery onze zoon kwam ook onverwacht met een verzoek naar me toe deze week. Ik kreeg een opdracht dat ik iets persoonlijks voor hem achterlaten. Voor later, mocht in een envelop of....

Onbewust los van elkaar merk ik, en voel ik, dat de ziekte van alzheimer meer impact heeft dan ze laten zien. Persoonlijk zeg ik vaak genoeg als je wat wil weten, of als er vragen zijn stel ze,... zoals sharona haar hart heeft laten spreken,

Tot zo weer even deze week hierbij een bijzonder moment waar ik me zelf in zou herkennen