8. aug, 2017

Nee toch, althans zo beleefde ik het nog niet. Eigenwijs, ja... soms dat wel. Tot het tegen deel is bewezen. Als tegenprestatie, past dan wel bij mij om het dan het ook toe te geven met een brede glimlach... in combinatie met de uitleg en of oorzaak.

Het verplicht me dus ook te melden dat ik mij vaker moet excuseren dan voorheen, mijn smile - lachspieren zijn in goede vorm.

Ondertussen zou ik een mooi en goed betaald boek kunnen schrijven, over de vele momenten dat ik niet meer goed word begrepen, of andersom. Persoonlijk denk ik dat de tegenpartij dus niet goed luistert, eigenwijs is, en ... zo zijn er nog vele andere onprettige tegen argumentaties over de manier waarop andere denken te moeten communiceren tegen over of met de dementerend persoon in kwestie.

Maar de eerlijkheid gebied mij ook te vermelden, dat ik uit eigen onderzoek heb ontdenkt: dat ik door mijn eigenwijsheid en standvastigheid net zo vaak, of zelfs iets... vaker de zwakke schakel ben die onduidelijk is.

Die conclusie ontdenkt ik tijdens onze zoektocht naar een nieuwe locatie, dagbehandeling in combinatie verpleeghuis, dichter bij huis. Ik had me al goed georienteerd en bij het eerste bezoek viel alles op de juiste plek bij elkaar, dus ik was er meteen klaar mee.

Dat word mij laatste "thuis" zo voelde het direct:  Eerst dagbehandeling - opvang  en meer dagen. Naarmate de achteruitgang vorder of te slecht word dan automatische doorstroming in het verpleeghuis zelf. Dan is alles geregeld en is die zorg helemaal afgedekt. Ik voelde me welkom.

We hoeven ons ook geen zorgen meer maken over de overplaatsing. Want tegen de tijd als ik helemaal "koekoek" bent geworden, is het al moeilijk genoeg om dan nog eens te bedenken of af te vragen hoe zou frans het liefst gewild willen hebben.

Maar goed het sprookje is nog niet voorbij, want er is nog een andere wereld de afhandeling en overschrijvingen van zorg indicaties en wachttijden. Ook de discussie na het bekendmaken van mijn besluit, op de staande locatie dagbehandeling zorgde voor wat onrust. Zoals dat ik zelf niet in staat of competent zou zijn om over die stap nog zelf te kunnen oordelen, heeft bij mij veel Boosheid en onbegrip opgeleverd op de bestaande locatie. langzaam verdwijnt die boosheid.

Achteraf begrijp ik mijn onvermogen en achteruitgang deels in het besluit. Ook het verdriet van renate en mijn kinderen en familie daarin, en de verwerking in deze vervolg stap. Want ik had die al gemaakt en besloten, zij waren nog niet zo ver.

De keuze en procedure hebben we daarna ook bijgesteld in samenwerking met en ondersteuning van het sociaal team uit de gemeente Zeist, Dat is derde schakel voor de juiste balans, en zorgt uiteindelijk door bemmiddeling en advies.

Ik blijf nog steeds wel achter mijn besluit en keuze staan, de manier of timing had anders gekund. waarom ... "besluit dat je het doet - en je hebt het moeilijkste gedaan.." Onduidelijk ... Wie ?... Ik...

1. aug, 2017

Dinsdag ochtend vroeg, zomaar een dag dat ik onderweg ben naar werk en weer eens te laat ben. Pak me telefoon en regel vervanging. Oké de stress van werk is weg en opgelost, dat heb ik even goed geregeld. 

Moet 20 min wachten op me bus dus neem even tijd om papa zijn blog bij te lezen. Voor mij weer niet het juiste moment want het is een heel andere manier van informatie incasseren. Het verteld eigenlijk niet alles. Zo'n blog duurt tegenwoordig zo'n 4 uur als het niet langer is. Je leest het uit in 1 min. Maar erachter zit zoveel meer informatie. 

Dat kwam even binnen.. in 1 van de berichten die iemand heeft geplaatst staat. "Je komt op mij goed over" ja die fout maak ik dus ook elke keer. Op de blog lijkt alles nog zo helder terwijl als ik bij je/hem ben dag steeds vaker een ander verhaal is.  Bij alles ga je nadenken snap je het  nog? Begrijp je me wel goed?  Soms misschien niet altijd terecht. Maar ik weet zo hoe sterk hij zich houdt. Me kleinste is nu 3 maanden oud. Heb hem toch echt een naam gegeven maar ik weet dat dat niet goed blijft hangen. Het is die kleine geworden. En tuurlijk soms zijn er momenten dat het wel goed gaat. Maar het belangrijkste is dat ze met elkaar knuffelen dan weet juliun (want zo heet hij) ook wie zijn opa is. Geur, warmte en liefde is het belangrijkste. Een naam doet er dan niet perse toe. 

De heldere momenten zakken steeds vaker weg. Me moeder blijft super sterk maar heeft ook de momenten dat de grond onder haar voeten weg zakt. Logisch het hele proces gaat je niet in de koude kleren zitten. Er worden veel grappen gemaakt om het weg te lachen terwijl je weet wat er aan zit te komen. We blijven sterk. 

Ondertussen wat tranen laten vloeien wat totaal niet de bedoeling is. Ben blij dat Frans nog wat voor anderen kan betekenen maar voor familie en mensen die erg dichtbij staan is de ervaring echt anders. Probeer me dochter al uit te leggen dat opa dingen gaat vergeten voor haar is het opa is ziek opa vergeet dingen. Soms maakt ze in eens kenbaar als ik bijv met iemand over mijn vader praat. Zegt djez-lin ik vind het niet leuk dat opa ziek is mama. En word dan even verdrietig. Ondanks dat is ze super graag bij me ouders en maken ze nog fijne dingen mee.

Maar lief dat er zoveel word meegelezen en gevoelt. Dat waarderen we erg. 

25. jul, 2017
25. jul, 2017

Dat zijn woorden waar je van alles bij kunt denken of bedenken. Maar het past bij deze blog, omdat het weer een stap is in het actuele dementie-fase moment.

Ik heb als eerste, maar natuurlijk uiteindelijk samen met Renate een beslissing gemaakt omtrent de keus om op korte termijn naar een andere - Dagbehandeling - Combinatie verpleeg en verzorginshuis in één over te stappen. Wat ook nog eens op een korte reis afstand van onze woning bevindt.

Na het besluit en het bekend maken van de overstap kreeg ik diverse tegen argumentaties van de bestaande dagopvang / behandeling. Uiteraard, goede en positieve adviezen om me te behouden opde bestaande locatie. Maar helaas ook onterechte "adviezen". Die juist het tegenovergestelde bevestigde waardoor ik toch met een goed gevoel en plezierige terugblik op de afgelopen 2 en halfve jaar afscheid kan nemen en kan terugkijken aankomende vrijdag.

Ik ben en voel me bevoorrecht dat ik dit nog zelf kan, en mag mee dirigeren in die keuzes die steeds weer gemaakt moeten worden of worden bijgesteld in het dementie proces.

Dat is ook de basis van ons huwelijk, en het advies die we onze kinderen steeds mee geven. Ook de wettelijke en zakelijke dingen die ik niet meer kan of mag doen zijn bijna zo goed als overgedragen aan Renate.

Vertrouwen heet dat met een mooi woord, zo zijn we verbonden. Vele moeilijke beslissingen of zaken hebben of proberen we zo goed als mogelijk geregeld. Voor nu en voor de toekomst, maar je kunt niet in de toekomst kijken...

Je kunt wel over de toekomst nadenken en de daarbij horende plannen of stappen bespreken. Bij sommigen ondewerpen zoals dementie - alzheimer weet je grotendeels al wat de toekomst zal brengen.

We hebben al wat diverse locatie's en kamers bekeken en eigenlijk komen de meeste overeen zoals  in vele andere verzorging of verpleeghuizen. Komt dat moment... dan komt ook dat wel goed. Want van alles wat ik heb..., is de liefde aanwezig.