Bijzondere Momenten

15. jul, 2018

Dat is altijd even een moeilijk moment voor renate, maar ook voor mij, omdat die weekenden zo heel belangrijk zijn. We proberen dan ook die twee dagen goed in te delen, en zo min mogelijk tijd verloren te laten gaan, door boodschappen en dergelijke andere verplichte zaken of afspraken.

Voor renate haar vakantie er op, en mag ze morgen ook weer aan het werk beginnen.

Voor mij zelf was, en is het ook weer even om schakelen. Ondanks dat ik tussen door nog enkele extra dagen ben thuis geweest om samen het vakantie gevoel te beleven. Omdat we dat volgend jaar dit waarschijnlijk niet meer op deze manier kunnen doen.

We hebben toch weer mooie momenten, en herrinerringen gemaakt.

Ik heb ook een mooi nummer gevonden passend bij dit moment, het nummer heet vrij vertaald - Wat als ik stil ben, ...

Hierbij in mijn woorden de intentie van dat nummer:

"Soms, lijkt gisteren een miljoen jaar weg. Het is dan moeilijk te verwoorden wat te doen met mijn tijd die ik waarschijnlijk nog heb te gaan.

Daarom leef ik op de dag, en dagen die nog komen. Morgen of vooruit denken is eigenlijk te ver weg. Ik dank god, dat ik op deze manier nog voor mijn gezin en familie en vrienden iets kan en mag betekenen, en bijzondere herrinneringen te bewaren en te maken.

Het is moeilijk om mijn geliefden soms te begrijpen, in taal of herrinneringen. Hoewel ik nog het steeds blijf proberen.

Maar ook familie en vrienden blijf ik uit te dagen om in hun hart te kijken en te begrijpen.

Maar het allermooiste, is dat ik van ze zal houden als de "taal" van mijn hart het niet meer vertaalt."

15. jul, 2018
7. jul, 2018

Dat was een vraag, of eigenlijk meer aftasten wat goed zou zijn in deze fase van verloop. Want renate heeft ook haar verdiende vakantie gepland. Ondertussen zit de eerste week er bijna op, gisteravond hebben we nog even overlegd wat te doen.

Uiteindelijk, heb ik besloten om de 2e week ook thuis te blijven.

Ik ga het in ieder geval proberen de 2e week vol te maken, en anders kan ik altijd nog eerder besluiten om halverwege de week naar het verpleeghuis terug te gaan.

Voornaamste reden is dat we het nu, nog samen kunnen beleven.

We weten en zien allebei dat de achteruitgang progessief aanwezig is. Ik merk en zie aan hun reactie's vaker de zorgen over het verloop.

Dat het mij zelf minder op valt, klopt ook wel volgens het diagnose proces zoals alzheimer nederland het op de website uitlegt.

Deze nieuwe fase, leert mij ook bewust gebruik te gaan maken van de goede en heldere momenten.

Zoals gerichte dag planning, elke dag is anders, de helderheid van mijn geest, de vermoeidheid van het lichaam, de spieren in armen en benen vertellen ook op hun manier dat de "rek" er uit is.

Gelukkig kan ik het deels nog zelf aansturen, accepteren en begrijpen word wat moeilijker.

Het andere wat niet meer goed gaat, word goed in de gaten gehouden door de zorg in het verpleeghuis en natuurlijk door renate.

In deze fase leer je ook om vooruit te denken, maar dat past zo en zo toch ook wel bij mij. Zoals vertaalt in het nummer hieronder,...

7. jul, 2018
3. jul, 2018

we vieren het thuis, deze week tot zondag avond ben ik thuis, dan ga ik weer terug naar de wijngaard het verpleeghuis. Renate heeft dan nog een weekje vakantie.

Ben zelfs nog toegezongen door mijn woongroep afdeling via de telefoon, heel bijzonder.

De impact van deze verjaardag is wat anders dan normaal, omdat we weten dat dit mijn laatste verjaardag zou kunnen zijn. Statistich en volgens het progesieve verloop gaan we daar maar ook van uit. En mocht het iets langer zijn dan is dat een mooi gegeven.

Ondertussen, hebben we de rolstoel nog even omgeruild voor de rollator, ook iets meer begeleiding met fysio zorgt voor stabiliteit in de achteruitgang.

De grootste kracht is de verbondenheid en tussen renate en mij, maar eigenlijk was dat er altijd al, en nog steeds. De liefde die groeide maakt het uiteindelijk kompleet.

zoals vertaald in het nummer hieronder toegevoegd,