25. apr, 2017

Het is moeilijk soms de juiste diagnose en form vast te stellen, daar werd ik ondertussen weer even mee geconfonteerd.

Als de ziekte van alzheimer word vastgesteld dan komt er veel op je af. langzaam aan door het ziekte beeld heen komen de veranderingen, en die vertellen meer over de vorm.

Als jongdementerend heb ik me daar best mee bezig gehouden, en uiteraard nog steeds. Heel veel vormen lijken ook juist op elkaar. Door het verloop heen word het dan ook bevestigd.

Heel vaak heb ik moeten aan oren "laat het los", maar ik heb of had eigenlijk het geluk dat ik toen nog een goed vermogen had om te begrijpen en de wil om te weten welke type en bijpassende problemen ik dan zou kunnen verwachten en eventuele levensverwachting indicatie.

Maar ook om zo de dingen te kunnen regelen die nodig zijn voor de toekomst van mijn partner, en of kinderen. Voor mij was het ook een stuk verwerking / acceptatie en er beter mee leren om te gaan.

Lange tijd leek het veel op de vorm lewy body. Een goede 65 procent kwam er overheen en daarmee probeerde ik het verloop en veranderingen mee bij te houden.

Op de dagbehandeling voor jong dementie had de leiding nog wat twijfels, maar wisten ook nog niet welke kant het nog op zou kunnen gaan.

Nu ruim 2 jaar verder, blijkt door het verloop en achteruitgang dat de conclusie alzheimer natuurlijk klopt.

Maar de vorm heeft anders uitgepakt en zo zijn en blijkt door de lichamlijke veranderingen er parkinson ui te zijn gekomen.

Voor mij persoonlijk is het wel belangrijk, voor anderen wat minder.                             Want als de alzheimer is of word vastgesteld heeft de buitenstander of familie al en goed beeld over de betekenis. Dat is wat eigenlijk ook blijf hangen.

Maar ik merkte vaak dat mijn lichamelijke handicap en achteruitgang extra verschillen lieten zien. Dat is of word ook pas zichtbaar naarmate de ziekte vordert.

Ik weet ook dat het uiteindelijk niks op het verloop, maar wel op het accepteren en het besef van accepteren om te genieten van elke dag.

Als afsluiter hieronder een bijpassend muziek moment. Misschein wat oubollig maar oordeel zelf....

25. apr, 2017
20. apr, 2017

Soms door het het verloop van de alzheimer staat de wereld voor ons stil, en voelt alles anders dan jij, of ik eigenlijk wil.

Heel soms, doet die wereld elkaar heel veel verdriet.

Eigenlijk volstrekt onnodig, want dat hoeft toch eigenlijk niet ...

13. apr, 2017

Mijn schrijf momenten gaan niet meer zo snel. Ik heb ontdenkt dat ik even druk / en actief ben als voorheen, maar de lichamelijke achteruitgang veroorzaakt dat alles langzamer en of trager gaat. "komt goed uit, zo kan ik me zelf bijhouden in dat tempo toch."

Vandaag een bijzondere dag, want 3 jaar geleden was dit de dag dat mijn oudste broer werd begrafen. Vandaag met mijn schoonzus daar even bij stil gestaan op zijn rustplaats.

Bijzonder en het mooie van het leven is, dat we elk moment weer opa en oma kunnen en mogen worden. Want onze dochter "is bijna" officieel de 28ste uitgeteld.

Maar ja....... komt tijd, komt.... ehhh geduld.

Terugkomend op mijn onderwerp: hulp bij aankleden. Het moment is zover dat ik echt problemen heb met mijn zelf aankleden. We zijn begonnen onderaan, met mijn sokken. (net als op de basis of peuter school, met geduld.)

Het accepteren was de eerste stap, de impact ligt even anders dat moet nog even een plek krijgen.

En zo vertaalt de alzheimer steeds weer zonder woorden, " ik ben er nog steeds hoor."

Ik vond een mooi en passend alzheimer moment op you-tube als afsluiter. Want juist op die moeilijke momenten laat de Dementie ook weer even de andere kant zien.

Hieronder toegevoegd het item: