De stand van zaken

Het word stiller, stiller om ons heen wanneer we bij Frans zijn. Het gaat nog steeds wel erg goed en Frans kan nog steeds wel zijn draai vinden. Al merken we echt wel dat er achteruitgang is. De gesprekken worden stiller. Frans is minder aanwezig in gesprekken. Wanneer ik hem observeer merk ik dat hij wel luisterd maar het teveel informatie is voor zijn koppie.  Staart dan vaak een beetje in het rond en zit aan zijn handen. Gek doen  met de kids kan nog steeds wel en dat gaat ook goed. Maar kleine en korte momenten. Stil zitten is niet zijn beste eigenschap hoewel dat wel iets was wat vroeger prima ging. Dan deed Frans zijn kop telefoon op zijn hoofd en luisterde dan heerlijk naar clouseau of Paul de leeuw. En pakte dan erg goed zijn rust. 

Nu merk je vooral dat er onrust in zijn hoofd mee speeld. De controle willen houden op de dagelijkse dingen. Of dat erger is nu Frans weer thuis is kunnen we niet goed vergelijken. Maar je merkt wel dat hij nog steeds veel zelf wil doen ook al gaat dit niet. Is het dan de mannijkheid die hii niet kwijt wil? Dat is ook het moeilijkst Frans merkt zelf ook wel dat het steeds minder goed gaat.  Dus je merkt ook wel dat Frans en Renate echt een steun hebben aan elkaar. 

Wanneer ik met Renate praat over Frans merk ik dat het zwaarder wordt. Maar de liefde is zo sterk dat ze niet opgeven. Zij kijken samen nog steeds naar de dingen die wel goed gaan en ze kunnen. Emotioneel blijft elke achteruitgang weer een klap in je gezicht. Want we weten waar het heen gaat. 

Ik ben net vertrokken met de kinderen vanuit zeist we waren weer even samen. Maar ik heb amper met Frans gesproken.  Het gaat geleidelijk maar het is nog altijd fijn Frans zo dicht in de buurt te hebben en gewoon samen ok iets kleins te kunen  lachen of hem met mijn kinderen te zien knuffelen! Daar halen we de energie uit. 

Papa je ontkende het toen ik zei we hebben weinig met elkaar gesproken.. of met andere worden je zei het is goed zo. Het is niet belangrijk om te praten. Het gevoel dat het goed zit dat we er waren en het fijn was was genoeg !  Ik hou van jou/jullie ♡ 

Liefs

Beste allemaal even een berichtje vanuit ons.  Zoals velen zagen is er al lang niets meer geplaatst. We zitten dan ook in een erg vreemde tijd met corona etc. Er is veel gebeurd, ik wil niet te inhoudelijk ingaan op de situatie en de waarom. Maar corona maakt mensen angstig en dat heeft ons doen besluiten Frans uit het "verzorgingshuis" te halen. Met instemming van Frans zelf. Door alle regels en maatregelen voelde Frans zich daar niet meer op zijn plek. Hij snapt dat er wat speelt qau virus maar het is niet altijd meer even duidelijk als voorheen.  Frans is nu thuis bij zijn vrouw en samen met een case manager op zoek naar een dagbesteding en een nieuwe fijne plek om te wonen in de toekomst.  We weten niet wanneer dat zal zijn.  Voor nu is het belangrijk dat Frans zich gewoon lekker kan focussen op de liefde zonder de angst van buiten. Wij als familie zorgen goed voor elkaar en voor Frans. Renate biedt hem ook de nodige rust en regelmaat. Frans vergeet sneller en meer, maar een gesprekje voeren kan nog  steeds al moet dat niet te lang duren.  Dan raakt hij de lijn kwijt.  We willen de volgende boodschap mee geven luister goed naar elkaar en jezelf je gevoel laat je nooit in de steek  ♡♡ 

Het is alweer een aantal maanden geleden sinds het laatst geschreven stukje. Merk dat we even minder met het blog bezig zijn.

Frans mocht eindelijk begin juli weer naar "huis" tien dagen weer fijn bij zijn vrouw. Het was natuurlijk heel prettig maar ook confronterend. Je moet het met elkaar niet onderschatten. Zowel voor frans als Renate is het ook elke keer weer aanpassen. 

Na tien dagen bij Renate geweest te zijn liep Frans weer tegen andere knelpunten aan. Na elke dag te videobellen en dan ineens tien dagen niet. Was het even lastig om dat weer op te pakken. Dat stukje van herkenning was weg. Maar gelukkig hoefde ze elkaar maar een week te missen. Want daarna mocht  Frans nogmaals mee voor tien dagen. 

Ik (sharona) heb met twee vriendinnen meegedaan aan de alternatieve wandelvierdaagse en we zijn hiermee in actie gekomen voor Alzheimer nl. Hiermee hebben we een mooi bedrag opgehaald van 600+ euro. Daar zijn wij erg trots op. En wat attent is alzheimer nl dan weer. Elke keer een fijne motivatie voor ons team. In de vorm van een mail een sponsor shirt en een kaartje als bedankje. Heel lief allemaal en erg persoonlijk! 

Het voelt goed om op deze manier iets te kunnen bijdragen. 

Ik voel, en merk meer de achter uitgang in het verlies van mijn alzheimer,.. en de grip in het algemeen.

Het lichaam veranderd mee. Het brein zelf, vertaald, en laat meer steken vallen, waardoor gesprekken of opdrachten vaker, niet méér op de juiste plaats belanden. Dat raakt me, maar het vertaalt uiteindelijk de realiteit waarin ik nu sta. En dan toch zal ik altijd proberen de regie en de grip er op te blijven houden.

De liefde, is het uiten van je gevoel, Een kus in het voorbijgaan, Weten dat iemand achter je zal staan, Je leven leven zoals je zelf zal willen, Iemand die van je houdt met je nukken en grillen, Verbonden zijn tot in lengte van dagen, Liefde, waarom je niet, hoef te vragen.