Bijzondere Momenten

16. dec, 2018

Afgelopen vrijdag tijdens een boodschap, was er ook weer zo moment. Een kerk-genoot van uit het Leger Des Heils die ons aanschoot en opeen gegeven moment vroeg hoe heet ik ,...

De persoon in kwestie herkende ik wel aan de buitenkant, maar zijn naam nee dat lukte niet. Gelukkig pakte renate het gesprek goed op, en veranderde het onderwerp.

Ook werd ik een keer onverwachts door iemand aangeschoten, ze begon een verhaal te vertellen waar ik zelf niet eens tussen kon komen,toen ze uitgesproken was kreeg ik een kus op mijn wang, en de opdracht doe je vrouw de groeten. En weg was ze,... ik had geen idee met wie ik nou gesproken - geluisterd had.

Ondertussen had ik ook wel gemerkt, dat ik in mijn woongroep, maar ook op andere afdelingen al diverse keren niet meer op iemand haar of zijn naam kon komen. Ik kon dat voor heen nog verdoezelen, maar ook dat lukt niet meer, of word steeds moeilijker.

Gisteren en vandaag hebben we onze dochter met de twee klein-kinderen op bezoek en blijven dan ook slapen. Van ochtend zijn met renate mee naar de kerk - Het leger des heils in zeist gegaan onze thuis basis.

Ik zelf ga niet meer, kost te veel energie - vermoeidheid. Maar ook het volgen word steeds moeilijker de woorden of de snelheid voor dat ik die heb opgenomen in het brein en verwerkt dan is ook al weer verdwenen.

Al met al ben ik niet ongelukkig, ik haal de winst uit de dingen of die momenten waarneer het juist wel goed gaat. Dat compenseert juist de vervelende dingen. Van uit mijn christelijke geloofs overtuiging probeer ik dat dan ook op die manier te vertalen als het niet in woord gaat, dan indien mogelijk in daadkracht, zoals hieronder in de video word vertaald.

16. dec, 2018
8. dec, 2018

Volgens mij heb ik daar al diverse keren over geschreven, het ziekte verloop vraagt ook steeds om meer, of nieuwe aanpassingen. Afgelopen week werd er al het één en ander geoperd van uit het thuis front om een paar dingen niet meer zelf te willen doen.

Ik hou van compromi's sluiten als er iets uitgehandeld of afgesproken moet worden.

Dat geeft vertrouwen, en dat werkt dan ook beter inplaats te werken vanuit een één richtings verkeer.

Van af vandaag hebben we weer nieuwe afspraken gemaakt over rustmomenten, maar ook nog een paar andere dingen om zo de vermoeidheid en het Alzheimerverloop eventueel te vertragen.

Ben wel nuchter genoeg om te weten dat het effect zeeeer klein zal zijn, maar beter iets dan niks. Ik las een citaat wat past bij dit moment: 

"Als je spijt heb van gisteren en bang bent voor morgen,

Probeer dan vandaag gelukkig te zijn,

Want morgen, is gewoon weer vandaag."

8. dec, 2018

De ster van het filmpje lijkt zo op onze kleindochter van bijna 5, ... zo bijzonder de zelfde gedrevenheid, durf en lef.

1. dec, 2018

Op mijn afdeling is een dame wat vaker de weg extra kwijt dan voorheen. Dat zorgt voor onrust in mijn woongroep. De Dame in kwestie 89 jaar woont hier al 2 jaar op de afdeling, de laaste 2 maanden ongeveer raakt ze wat meer de weg kwijt.

Gelukkig kan ze, ondanks de hoge leeftijd soms goed laten weten als iets niet bevalt, en verwacht ook direct dat de verwachte hulp vraag word uitgevoerd. Dat lukt natuurlijk niet altijd, en dan word het wat onrustig in de algemene huiskamer.

Afgelopen donderdag zo rond de middag was ze behoorlijk de weg kwijt, in haar hoofd zou ze worden opgehaald om de verjaardag van haar man te vieren met familie. Maar achteraf bleek dat die afspraak niet was gemaakt.

De Combinatie van het lopende ziekte beeld, en de ziekte van alzheimer ontwikkeld een andere wereld /belevenisbij de persoon in kwestie.

Gisteren heb ik daar aan tafel nog even over gesproken met de groep en de leidinggevende van de dag, ze vertelde er is al met een medicatie gestart maar dat duurt een aantal dagen voor het medicijn werkt, en vruchten afwerpt.

Het heeft me bezig gehouden, want zelf kan ze er eigenlijk ook niks aan doen. Thuis heb ik er met renate ook over gesproken omdat ik het niet van me kon afzetten.

Ook het steeds herhalen van bepaalde vragen over de gehele dag heen, dat ik dan maar toch bleef beantwoorden vond ik geen probleem.

Renate beantwoorde geduldig en liefdevol, ja maar lieverd, ik doe dat ook steeds bij jou. Daar schrok ik zelf van, want in Mijn belevenis herkende ik het niet. Maar dat kon ik ook weer even naast me neerleggen de werkelijkheid vertaalt de realiteit.

Ik merkte en voelde zelf al persoonlijk dat het lichamelijk en geestelijk al verdomd veel sneller achteruit ging dan de afgelopen twee - drie maanden. Maar daarbij dacht ik dat de ander dat niet zag. Maar Gelukkig toch wel, en de impact verandert ook mee.

Als mens kan ik dat nog "grotendeels" mondeling vertalen zoals in deze blog, maar het word ook vertaald zoals in het nummer hieronder toegevoegd.